Flagstaff en de Grand Canyon.

Morgen zijn we alweer 2 weken in Flagstaff. Flagstaff is een stadje van ongeveer 50.000 inwoners en ligt op een hoogte van ruim 2000 meter in het noorden van Arizona. De voornaamste reden dat we voor Flagstaff hebben gekozen is omdat het dichtbij de Grand Canyon ligt (hier ca. 80 mijl vandaan). We zitten op een complex in een fraai appartement aan de buitenkant van Flagstaff. Op het complex hebben we naast een verwarmd buitenbad wat het hele jaar open is ook nog een fitnessruimte, sauna, yogazaal en een gymzaal met basketbal en volleybalvoorzieningen. Toen we 2 weken geleden aankwamen hier in Flagstaff lag er tot groot plezier van de kinderen een halve meter sneeuw! Gelukkig hadden we ook een paar opgeblazen autobanden in het appartement dus ze konden meteen sleeen en sneeuwpoppen maken. We hebben zelfs een iglo gebouwd. Inmiddels is er niet zoveel meer over van de sneeuw maar er gaat deze dagen weer 6 tot 8 inch bij vallen volgens het weerbericht (we blijven omrekenen hier, 1 inch = 2,54 cm). 

Naast de sneeuwpret hebben we vorige week zaterdag voor de eerste keer de Grand Canyon bezocht en een beetje verkend. Er is veel te schrijven over hoe bijzonder de Grand Canyon wel niet is maar onze Loes zei bij het eerste uitzichtpunt: "het is niet echt, het lijkt wel een schilderij". De Grand Canyon is de bekendste van de nationale parken van de VS. De canyon is 1600 meter diep en je kunt er vele wandelingen maken. Na een "proef" wandeling van een paar uur waarin we 350 meter de canyon zijn afgedaald besloten we dat we helemaal naar beneden wilden (op een andere dag dan natuurlijk). Onderin de Canyon kun je overnachten in de Phantom Ranch en we hadden geluk dat er donderdagnacht nog plek was voor ons vijven. Op 1 dag de canyon op en neer lopen is namelijk niet te doen. Daarom de ene dag naar beneden en de volgende dag weer omhoog. De dagen ervoor hebben we rugzakken gekocht voor de kinderen met ingebouwd waterreservoir die natuurlijk uitgeprobeerd moesten worden. 

Weer proefwandelen dus, maar deze keer in Sedona. Sedona ligt een klein uurtje ten zuiden van Flagstaff, ligt lager en in een prachtige omgeving van rode rotsen. Hier gaan we ook zeker nog een keer naar terug want hier zijn ook vele prachtige wandelingen te maken. Hier is trouwens ook de enige Mc Donalds ter wereld die geen gele "M" in het logo heeft. Dat was hier niet toegestaan omdat het de omgeving ontsierde. Alle gebouwen passen qua kleur in de omgeving. Maar ook deze proefwandeling ging goed en dus gingen we donderdagochtend vroeg op pad om de Grand Canyon te veroveren. De heenweg volgde we een pad van 10 km lang naar beneden en daalde we zo'n 1400 meter af. De eerste halve kilometer liepen we over een pad van sneeuw en ijs en hadden we ijzertjes onder onze schoenen tegen het uitglijden. 

Het was prachtig weer die dag en we konden op vele punten genieten van het prachtige uitzicht over de Canyon wat helaas op de foto's lang niet zo indrukwekkend overkomt als het in werkelijkheid is. Het was een lange afdaling en we hebben er 5 uur over gedaan. Loes was het grootste gedeelte van de wandeling super gezellig en kletste mij de oren van mijn hoofd. Alleen de laatste kilometer had ze erge moeie voetjes en kon ze niet zoveel meer lachen. Max en Joris hadden weinig moeite met de afdaling en zongen het hele eind: "de Grand Canyon is voor watjes". We sliepen in de Phantom Ranch, een kruising tussen een kampeerboerderij en een berghut. Loes en ik sliepen in een "vrouwen"-hut met 6 andere dames en de mannen lagen tussen 7 andere (snurkende) mannen. Er waren ook kleine hutjes voor het hele gezin maar daar moet je ongeveer een jaar van te voren voor reserveren. 

Wij hadden eigenlijk al geluk dat er nog plek was in de slaapzaal. De volgende ochtend werden we om 5 uur(!) gewekt voor het ontbijt. We konden dus weer vroeg op pad. Het was amper licht en we hadden de rugzakken alweer om, om via een ander pad weer omhoog te gaan. Deze terugweg was in totaal 15 km en we moesten dit keer dus 1400 meter stijgen. Een hele opgave dus waar we tot zonsondergang over konden doen. Mijn motto met Loes was dan ook om het vooral weer gezellig te houden net als de dag ervoor. Dat lukte vrij aardig tot halverwege. Er was regelmatig ook afleiding van passerende muilezels die proviand naar beneden brachten of andere spullen weer naar boven.  Ook hadden we regelmatig aanspraak en vooral bewondering van andere mensen die het heel bijzonder vonden dat een kind van 6 zo'n tocht kon maken.  Ze werd zelfs gefotografeerd door anderen. Max is een echte klimmer aan het worden. Die was niet te houden en wilde eigenlijk zonder te rusten door naar boven, die zag ons echt als oponthoud. Joris had er iets meer moeite mee en heeft op een enkel dipje na ook zonder problemen de terugweg afgelegd.

Met Loes ging het steeds langzamer maar uiteindelijk zijn ook wij na 10 uur boven gekomen, nog ruim voor zonsondergang. En ze heeft het helemaal op eigen kracht gedaan! Oke, de laatste kilometers was het meer sprake van overleven, maar ze heeft het toch maar mooi gedaan. En weet je wat, de volgende ochtend (vanochtend dus) waren Kees en ik zo stijf als een plank (en nog steeds) terwijl de kinderen nergens last van hebben. Als beloning voor deze bijzondere prestatie hadden de kinderen vandaag de macht over de laptop en mochten ze de hele dag op Club Penguin (online spel). Kees heeft onze tocht op de film vastgelegd en het resultaat hebben we meteen op you tube geplaatst. Klik op "filmpje Grand Canyon" voor de link.