Vancouver Island

Een week geleden zijn we vanuit Cultus Lake vertrokken naar Vancouver Island. We deden de touristische route, dat wil zeggen via de Sunshine Coast (en gelukkig hadden we ook sunshine) bij Vancouver naar het noorden met 2 verschillende ferry's, een nacht in een motelletje in Powell River doorgebracht en de volgende ochtend vroeg de oversteek naar Vancouver Island. Aangekomen in Comox hadden we nog een tochtje van een paar uur voor de boeg naar ons huisje voor 5 dagen in Ucluelet. Ucluelet ligt vlakbij Tofino aan de spectaculaire westkust van Vancouver Island. De tocht was trouwens ook al erg mooi. Onderweg nog een paar korte wandelstops gemaakt bij watervallen en een soort regenwoud waar de mossen tot hoog in de bomen reikte.

Vancouver Island is iets kleiner in oppervlakte dan Nederland en heeft 900.000 bewoners. Ruimte genoeg dus! Het is een prachtig eiland: prachtige natuur, veel wildlife, fjorden, meren, bergen (ja, je kan er zelfs wintersporten), regenwoud, rotskust, stranden, eilandjes, walvissen etc. Maar ook..... veel regen. Wij troffen het met het weer en hebben eigenlijk geen noemenswaardige regenbui gehad. Wel wat grijze dagen maar ook zonne-uren en dan ziet het er helemaal geweldig uit. We hadden een heel praktisch huis waar de eigenaar (Harvey) naast woonde die zich ook regelmatig liet zien. Harvey en zijn vrouw hebben al een zwaar leven achter de rug (Harvey 30 jaar geleden een bedrijfsongeval, beiden hartinfarct en 2 zonen die ze liever kwijt dan rijk zijn). Ondanks dit alles klaagde ze niet en waren voor ons erg prettig. We mochten hun bootje lenen, ze hadden allerlei tips en zijn zelfs nog een middagje met ons mee naar het strand geweest. Ook Katie, de hond, was een perfecte speelkameraad voor de kinderen en hield vooral van frisbeeen en de bal overgooien. Zelfs Max vond dit een lieve hond, en dat wil wat zeggen voor onze kattenliefhebber. We werden nog gewaarschuwd voor een beer die regelmatig in de achtertuin de besjes van de struiken kwam eten maar die zal het wel te druk hebben gevonden toen wij er waren want hij heeft zich die dagen niet laten zien (helaas). Maar over het wildlife hebben we verder niks te klagen: tijdens een boottochtje hebben we een otter gespot, we hebben een hert met 3 kleine bambi's gezien, een kraai die een slang(etje) probeerde op te pikken en veel bald eagles. Tijdens een wandeling kwam er zelfs een adelaar boven ons langs suizen met een spartelende vis in zijn klauwen. Hij werd achtervolgd door 3 andere adelaars die ook wel trek hadden in deze vangst. En op onze laatste dag hebben we ook nog (jawel.....) een beer gezien! Langs de kant van de weg en was weer verdwenen voor ik het fototoestel aan had gezet, maar wel.... onze vijfde beer!

Vaderdag was bij ons een grijze maar droge dag en hebben we op het strand doorgebracht. Harvey had ons een plekje laten zien waar een riviertje in de oceaan uit kwam en waar vroeger een goudmijn was geweest. Een vriend van hem had ooit nog eens een stukje goud gevonden...... Onze kinderen hadden meteen dollartekens in de ogen natuurlijk en gingen ook op zoek! En ja hoor.... we hebben een aantal steentjes gevonden waar kleine glimmende plekjes op zitten. Goud natuurlijk!! Omdat het voor zwemmen wat te fris was hebben we voornamelijk vuurtjes gestookt op het strand. Hout genoeg want het strand ligt hier vol met aangespoelde boomstammen. En wat is er nou leuker dan je eigen vuurtje aan de gang houden!
Achteraf hadden we hier wel wat langer willen verblijven maar ons volgende adres had ik al geboekt en dus zijn we maandagochtend weer vertrokken. Weer op de pont naar Vancouver om vervolgens Canada te verlaten en terug te keren naar de Verenigde Staten. Dit verliep gelukkig zonder problemen maar had wel wat meer voeten in de aarde als we verwacht hadden. Veel vragen, vingerafdrukken, op de foto, maar uiteindelijk mochten we weer verder. We zijn nu voor een week in de Seattle-regio waar ook weer genoeg te zien is en waar het weer tot nu ook nog lekker zomers is. Zolang het duurt.... want Seattle heeft wat dat betreft geen goede reputatie.

Hollandse luchten.

Ruim drie weken sinds mijn laatste bericht. Zo lang heeft er nog niet tussen gezeten volgens mij en hoog tijd dus weer om wat te schrijven. De reden van deze pauze is simpel: we hebben niet zoveel meegemaakt de laatste tijd dus ik had ook niet zoveel te schrijven. Van de afgelopen 3 weken hebben we namelijk slechts 2 dagen mooi weer gehad! Weinig gewandeld dus (wat de kinderen overigens niet zo erg vonden) maar helaas ook weinig gezien van de omgeving. Iedere dag weer die grijze luchten die me weer veel aan Nederland deden denken. Wel zijn we een keer op een droge maar grijze dag naar Vancouver gereden om het Stanley Park te bezoeken. Nummer 1 van de "must see's" van Vancouver.  Het Stanley park is een groot stadspark wat als een schiereiland in de monding van de rivier ligt. Het is ruim 8 km in omtrek en aan die buitenrand ligt de zogenaamde Seawall: een wandel en fietspad helemaal buiten langs. Wij hebben een groot gedeelte hiervan gelopen (Joris gewaveboard) en op deze manier een goede indruk van Stanley Park gekregen. Inderdaad een prachtig park waar veel te zien en doen is voor jong en oud en het ritje naar Vancouver zeker waard.

Maar verder hebben we ons hoofdzakelijk vermaakt hier op het park. En nu moet ik eerlijk zeggen, het kan slechter.... We hebben een prachtig huis met veel spelletjes en een Wii. In het Treehouse (de gemeenschappelijke ruimte) is een tafeltennistafel, een fitnessruimte, een filmruimte, kinder-knutselruimte, voetbaltafel en 2 (buiten)zwembaden met hottub. Oh ja, en nog 2 tennisbanen, basketbalveld en een paar speeltuintjes. Genoeg vermaak dus. In de ochtenduren zijn we druk doende geweest om al het schoolwerk af te krijgen. En we zijn er bijna. De meeste vakken zijn klaar, alleen lezen en rekenen blijven we nog een paar dagen doen.

Afgelopen dinsdag toen we die 2e mooie dag hadden zijn we naar het Cultus Lake Waterpark geweest: een waterglijbanenpark hier vlakbij. Dit was geweldig! En niet alleen voor de kinderen, Kees en ik hebben aardig wat meegegleden. Joris is van de familie nog de dapperste en kon niet wachten om als eerste de meest extreme glijbanen uit te proberen waar wij alleen maar naar keken. Toch kon ik er met mijn verleden (parachutespringen, bungeejumpen en deltavliegen) moeilijk onderuit en ben ook van de "valley-of-fear" geweest en de "extreme-rapids". Wauw.... en eigenlijk viel het best mee, maar wel heel spannend! Maar er waren glijbanen in alle soorten en maten waar we ons met gemak de hele dag hebben vermaakt.

Een andere belangrijke activiteit van deze week was de avondvierdaagse. Omdat die deze week ook in Woudrichem werd gelopen vonden wij het leuk om diezelfde dagen hier ook te lopen. Kees ging 's middags met de auto de route uitzetten die we s' avonds met zijn allen liepen. Loes heeft 2 keer meegedaan met de 10 km voor de gezelligheid en de 2 andere dagen 5 km. Het was natuurlijk een groot risico met de neerslag maar maandag en dinsdag hielden we het wonderlijk genoeg droog. Woensdagavond kregen we regen voor 4 dagen tegelijk en zijn we echt tot op de huid nat geregend. Toen we halverwege waren, en dus op het verste punt, is het gaan regenen en niet meer gestopt. We liepen allemaal te soppen in onze schoenen. Omdat het donderdag ook heel de dag regende droogde de schoenen niet en hebben de jongens de laatste dag in de fitnessruimte op de loopband hun 10 km gelopen. Max vond het geweldig en was met anderhalf uur klaar doordat hij bijna de hele tijd liep te rennen. Voor Joris en Loes was het erg geestdodend en die hebben zelfs gekropen over de band (ik was blij dat er verder geen andere mensen waren). Medailles hadden we ook! Juf Ria had een potje met overgebleven medailles van andere jaren waar ik de juiste nummers al uit had gezocht en in mijn tas had zitten. Oke, we misten natuurlijk wel de muzikale intocht en het onthaal op de slotavond wat altijd het hoogtepunt van de vierdaagse is.

Deze week had ik ook mijn eerste echte confrontatie met de politie. Ik was samen met Loes op weg naar een winkel toen plotseling om een bocht een politieagent stond te zwaaien dat ik moest stoppen. Zo hard reed ik niet (vond ik zelf) dus dat zal wel meevallen dacht ik. Wat bleek, ik mocht maar 30 km per uur op dat bewuste stukje en ik reed 60 en ik dacht dat ik 50 mocht. Balen dus, want 25 meter verder stond het 50 km bord alweer.... die gluiperd! Dat heb ik hem dus niet in die bewoordingen gezegd hoor. De beste man snapte er overigens niets van. Een Amerikaanse auto in Canada met een Nederlandse bestuurder. Het adres op het kenteken is van de garage waar we hem hebben gekocht, verwarring over Heijmans op mijn paspoort maar Romeijn op het rijbewijs, etc. Tussen neus en lippen door informeerde ik even voor de zekerheid of hij me een boete ging geven. YES! werd er nadrukkelijk gezegd. Oh... eh..... how much? Nou dat hing er nog een beetje vanaf. Normaal gesproken $200 als je tot 20 km te hard reed, maar ik reed 30 km te hard! Nou ja, afwachten maar. Hij ging met al mijn spullen terug naar zijn auto om met zijn collega mijn "straf" te bepalen en (neem ik aan) al mijn gegevens te controleren. Na ongeveer een kwartier wachten kwam hij terug met mijn hele hebben en houwen om mij te melden dat ik een officiele waarschuwing kreeg en dat ik heel veel geluk had. Vervolgens kreeg ik in een soort donderpreek te horen dat ik toch echt zachter moest rijden op die weg want dat ze daar heel vaak stonden te controleren. Pffff..... nou je snapt het alweer: ik ga voortaan als een slak door het verkeer.

Kees is druk doende met onze tuindieren. Drie hummingbirds (kolibrie's) zijn vaste gast bij onze voeder op het balkon en om de paar dagen moeten we het flesje opnieuw vullen met suikerwater om ze tevreden te houden. (hoezo onthaasten?!)
Loes is donderdag 7 jaar geworden. De laatste verjaardag die we op reis te vieren hadden. Iedereen bedankt voor de kaartjes en mailtjes, heel fijn dat jullie aan haar hebben gedacht! Ze heeft wat kleine kadootjes gehad maar met het grote kado (Playmobil safari) wachten we tot in Nederland.
Ons verblijf hier in Cultus Lake  zit er alweer bijna op. Aanstaande woensdag vertrekken we voor 5 dagen naar Vancouver Island en daarna gaan we weer terug de Verenigde Staten in. We wensen iedereen veel voetbalplezier. Wij zijn dan wel niet uitgedost in oranje maar kijken natuurlijk ook mee! Onze buurman hier komt uit Mexico en is een aardige man, Zuid Afrika hebben we iets mee, Portugal dragen we een warm hart toe, Nieuw Zeeland zou je bijna naar gaan emigreren, Australie ben ik een jaar geweest, de derde groepswedstrijd zijn we weer in de VS en dan is er ook nog Oranje...... onze favoriet wordt dan ook de kampioen! (waarschijnlijk).