Van Salt Lake City naar Yellowstone.

Salt Lake City hebben we alweer achter ons gelaten maar hier volgt nog een verslagje van onze week in de olympische stad van 2002.
Naast de bekendheid die de stad door de spelen 8 jaar geleden kreeg is Salt Lake City de hoofdstad van Utah en het centrum van de mormoonse kerk. Een kerk gesticht door Joseph Smith in de vorige eeuw die aansluit bij het christendom, maar er nog een aantal andere eigen ideeen op na houdt. Midden in de stad staan niet alleen een grote tempel, een tabernakel en het bezoekerscentrum, maar ook een groot conferentiecentrum waar 21.000 mensen inpassen, en het hoofdkantoor van deze religieuze stroming. Ongeveer een derde van de bevolking van Salt Lake is mormoon. Hele prettige mensen overigens: 1 van hun wetten is namelijk dat ze aardig moeten zijn voor hun naasten. Dat is duidelijk te merken op straat! Iedere spontane uitlating wordt beantwoord door een brede glimlach en hele geinteresseerde reacties op onze reis. Twee keer per jaar hebben de mormonen een grote conferentie waar de leiders van de kerk hun volk toespreken. Uit het hele land komen dan mormonen naar Salt Lake om dit gebeuren bij te wonen. Laat dit nu net in het weekend zijn toen wij er ook waren. Kees en Joris hebben in het bezoekerscentrum nog een groot gedeelte van deze conferentie bijgewoond.

In de Utah Olympic Oval hebben we geschaatst. De 400 meter baan was al gesloten dus het baanrecord wat Sven Kramer hier heeft op de 10 km konden we niet aanvallen. In het midden kon op de ijshockeybaan nog wel vrij geschaatst worden. Je zou niet zeggen dat onze kinderen vorig jaar in Nederland hadden leren schaatsen..... het eerste uur was het behoorlijk wennen en reden ze alledrie met een hulprekje rond (maar goed dus dat er op die 400 meter baan geen ijs meer lag!). Gelukkig kregen ze de slag weer te pakken en zijn we zelfs nog een tweede keer geweest. De schaatsbaan ligt in Salt Lake City zelf (de vallei), de rest van het Olympische gebeuren is in de bergen: Park City, ongeveer 50 km van SLC. Het Olympic Park (gedeelte van het freestyle skieen, schansspringen en de bobsleebaan) hebben we bezocht. Er werd niet gesport maar we hebben wel een tour gedaan en dat was best interessant. En indrukwekkend om bovenaan de ski-schans te staan!
Ons (bouwvallige) huisje stond in down-town Salt Lake City met om de hoek een brandweerkazerne. Toen Kees en de kinderen wat naar binnen stonden te kijken naar de wagens leverde dit een spontane rondleiding op in het gebouw. Ze mochten zelfs van de paal naar beneden suizen. Ook werd er speciaal een rondje gereden in de brandweerwagen en mochten ze echt blussen bij een oude fabriek! Joris twijfelt nu toch om later brandweerman te worden...... of toch acteur.....

Inmiddels zijn we 4 dagen in Gardiner in de staat Montana. In Gardiner is de noordelijke ingang van Yellowstone Nationaal Park, de reden voor onze week hier. Yellowstone is het oudste nationale park van de wereld, in 1872 heeft het deze status gekregen. Het is ook een heel groot en gevarieerd park. Yellowstone is eigenlijk 1 grote vulkaan die 640.000 jaar geleden voor het laatst tot uitbarsting is gekomen. Door deze lange tijd is het voor ons niet meer herkenbaar als vulkaan. Wel zijn er talloze warmte bronnen en geisers hier op deze dunne aardkorst te vinden. Yellowstone ligt vrij noordelijk in de VS en de wegen zijn daardoor in de winter niet begaanbaar. We zitten net in de periode dat de wegen begaanbaar worden gemaakt voor het grote publiek en daardoor kunnen we maar een klein gedeelte van het park bezoeken. De geisers kunnen we hierdoor niet bewonderen. Wel zijn er andere warmtebronnen te bereiken en er is ook heel veel "wildlife" te zien. Met de auto zijn we al omringd geweest door een kudde bisons. Verder vele herten in verschillende soorten en maten en een coyote. Ook de beren zijn aan het ontwaken uit hun winterslaap en worden weer actief. Uitkijken dus!! Er wordt echt gewaarschuwd voor de beren want ze kunnen gevaarlijk zijn, zeker als ze "verrast" worden. Maar ook wel weer spannend, want wij willen nou toch echt wel eens een beer zien. In al onze inspanningen om er 1 te spotten vergaten we op andere "gevaren" te letten. We bleken helemaal onder de teken te zitten na een wandeling! Kees alleen al had er iets van 25 overal tussen zijn kleren zitten en bij Loes haalde we er 's avonds nog 1 uit haar haar.

Eind deze week moeten we in Canada zijn. Ons visum verloopt omdat we hier al een half jaar zijn. Donderdag gaan we weer op weg en rijden we in 2 dagen naar Canmore toe (uurtje van Calgary). In Canmore blijven we weer wat langer zodat we kunnen bijkomen van de drukke laatste weken, en..... dan krijgen we bezoek! Lisa Kolff (onze oppas en huisvriendin) komt samen met haar moeder eind april 10 dagen naar ons toe. We kijken er al helemaal naar uit!