Canmore in Canada.

We zijn in Canada! Tien dagen geleden zijn we zonder noemenswaardige problemen de grens gepasseerd. En die paspoorten die de kinderen niet hebben, daar wordt niet eens naar gevraagd! En net voor de grens werden we nog uitgezwaaid door het nationale symbool van de VS (bald eagle) die zich tegoed deed aan de resten van een hert.

We zijn in 2 dagen van Gardiner (ons laatste adres in de VS) via een prachtige route door de Rocky Mountains naar Canmore gereden. Halverwege hebben we overnacht bij het Glacier Nationaal Park dat nog net in de VS ligt. Die twee dagen was het ook nog eens het mooiste weer van de wereld zodat we op vele plekken konden genieten van prachtige uitzichten. De eerste vijf dagen in Canmore hadden we ook nog hoogzomerse temperaturen, heerlijk die korte broeken weer aan!  Het weer is op dit moment beduidend koeler (graad of 10 geloof ik) en voor de komende dagen geven ze ook veel neerslag op en zelfs sneeuw. Maar goed, na een praatje met een nederlandse emigrant hier in de speeltuin begrepen we ook dat het hier winter is of zomer. Van een voorjaar is eigenlijk nauwelijks sprake, en sneeuwen kan het hier in iedere maand.

Canmore is een plaats met 17.000 inwoners en ligt op ruim een uur rijden van Calgary. Het ligt net buiten het Banff Nationaal Park. Banff NP en Jasper NP  zijn de bekendste nationale parken van Canada. De omgeving hier is echt prachtig. Mooie blauwgroene bergmeertjes tussen de bergen in....... en prachtige uitzichten. Ook weer veel "wildlife", maar die beren hebben we nog steeds niet gezien.
We hebben hier een ruim huis, (dit met het oog op onze gasten die vrijdag landen), waar we al erg veel plezier aan hebben gehad. De basement (onderste verdieping) is namelijk een speelkamer met wat speelgoed, een joekel van een TV en een dartbord.  We hebben allemaal al spierpijn in onze rechterarm! Maar we hebben ook al het een en ander in de omgeving verkend uiteraard. Banff ligt hier 20 minuten rijden vandaan en is een echt touristenplaatsje. Lake Louise is wat verder weg (een uur). Hier zijn we vorige week een middag heen geweest om wat te wandelen. Het was ruim 20 graden, iedereen in korte broek en Loes in het korste rokje dat we bij hebben. Nou had ik er niet zo opgelet dat Lake Louise een aardig stukje hoger ligt dan Canmore. Het was er ook heerlijk weer, maar er lag op plaatsen ook nog een meter sneeuw! Daar gingen we dus met Loes haar rokje door de sneeuw. Zolang we op het "harde"  pad bleven ging het goed maar regelmatig zakten we ook tot aan onze heupen in de sneeuw. Het werd dus een barre tocht. En van dat blauwe-groene water was nog niets te zien want half juni schijnt het ijs pas uit het meer te zijn. Maar het winterschoon is ook bijzonder, zeker met die blauwe luchten boven de bergen uit!

Onze draai hebben we alweer aardig gevonden in Canmore: er is een skatebaan voor Joris, een tennisbaan voor ons, genoeg speeltuinen en meer dan genoeg wandelpaden. Alleen een tafeltennisclubje ontbreekt..... Kees heeft zijn eerste paar bergschoenen versleten, het is al een aardige berggeit (bok) aan het worden. De rest van deze week doen we veel schoolwerk want volgende week houden we natuurlijk vakantie met Lisa en Carolien! Maar eerst is morgen Joris nog jarig! Hij kijkt er al dagen naar uit!

Van Salt Lake City naar Yellowstone.

Salt Lake City hebben we alweer achter ons gelaten maar hier volgt nog een verslagje van onze week in de olympische stad van 2002.
Naast de bekendheid die de stad door de spelen 8 jaar geleden kreeg is Salt Lake City de hoofdstad van Utah en het centrum van de mormoonse kerk. Een kerk gesticht door Joseph Smith in de vorige eeuw die aansluit bij het christendom, maar er nog een aantal andere eigen ideeen op na houdt. Midden in de stad staan niet alleen een grote tempel, een tabernakel en het bezoekerscentrum, maar ook een groot conferentiecentrum waar 21.000 mensen inpassen, en het hoofdkantoor van deze religieuze stroming. Ongeveer een derde van de bevolking van Salt Lake is mormoon. Hele prettige mensen overigens: 1 van hun wetten is namelijk dat ze aardig moeten zijn voor hun naasten. Dat is duidelijk te merken op straat! Iedere spontane uitlating wordt beantwoord door een brede glimlach en hele geinteresseerde reacties op onze reis. Twee keer per jaar hebben de mormonen een grote conferentie waar de leiders van de kerk hun volk toespreken. Uit het hele land komen dan mormonen naar Salt Lake om dit gebeuren bij te wonen. Laat dit nu net in het weekend zijn toen wij er ook waren. Kees en Joris hebben in het bezoekerscentrum nog een groot gedeelte van deze conferentie bijgewoond.

In de Utah Olympic Oval hebben we geschaatst. De 400 meter baan was al gesloten dus het baanrecord wat Sven Kramer hier heeft op de 10 km konden we niet aanvallen. In het midden kon op de ijshockeybaan nog wel vrij geschaatst worden. Je zou niet zeggen dat onze kinderen vorig jaar in Nederland hadden leren schaatsen..... het eerste uur was het behoorlijk wennen en reden ze alledrie met een hulprekje rond (maar goed dus dat er op die 400 meter baan geen ijs meer lag!). Gelukkig kregen ze de slag weer te pakken en zijn we zelfs nog een tweede keer geweest. De schaatsbaan ligt in Salt Lake City zelf (de vallei), de rest van het Olympische gebeuren is in de bergen: Park City, ongeveer 50 km van SLC. Het Olympic Park (gedeelte van het freestyle skieen, schansspringen en de bobsleebaan) hebben we bezocht. Er werd niet gesport maar we hebben wel een tour gedaan en dat was best interessant. En indrukwekkend om bovenaan de ski-schans te staan!
Ons (bouwvallige) huisje stond in down-town Salt Lake City met om de hoek een brandweerkazerne. Toen Kees en de kinderen wat naar binnen stonden te kijken naar de wagens leverde dit een spontane rondleiding op in het gebouw. Ze mochten zelfs van de paal naar beneden suizen. Ook werd er speciaal een rondje gereden in de brandweerwagen en mochten ze echt blussen bij een oude fabriek! Joris twijfelt nu toch om later brandweerman te worden...... of toch acteur.....

Inmiddels zijn we 4 dagen in Gardiner in de staat Montana. In Gardiner is de noordelijke ingang van Yellowstone Nationaal Park, de reden voor onze week hier. Yellowstone is het oudste nationale park van de wereld, in 1872 heeft het deze status gekregen. Het is ook een heel groot en gevarieerd park. Yellowstone is eigenlijk 1 grote vulkaan die 640.000 jaar geleden voor het laatst tot uitbarsting is gekomen. Door deze lange tijd is het voor ons niet meer herkenbaar als vulkaan. Wel zijn er talloze warmte bronnen en geisers hier op deze dunne aardkorst te vinden. Yellowstone ligt vrij noordelijk in de VS en de wegen zijn daardoor in de winter niet begaanbaar. We zitten net in de periode dat de wegen begaanbaar worden gemaakt voor het grote publiek en daardoor kunnen we maar een klein gedeelte van het park bezoeken. De geisers kunnen we hierdoor niet bewonderen. Wel zijn er andere warmtebronnen te bereiken en er is ook heel veel "wildlife" te zien. Met de auto zijn we al omringd geweest door een kudde bisons. Verder vele herten in verschillende soorten en maten en een coyote. Ook de beren zijn aan het ontwaken uit hun winterslaap en worden weer actief. Uitkijken dus!! Er wordt echt gewaarschuwd voor de beren want ze kunnen gevaarlijk zijn, zeker als ze "verrast" worden. Maar ook wel weer spannend, want wij willen nou toch echt wel eens een beer zien. In al onze inspanningen om er 1 te spotten vergaten we op andere "gevaren" te letten. We bleken helemaal onder de teken te zitten na een wandeling! Kees alleen al had er iets van 25 overal tussen zijn kleren zitten en bij Loes haalde we er 's avonds nog 1 uit haar haar.

Eind deze week moeten we in Canada zijn. Ons visum verloopt omdat we hier al een half jaar zijn. Donderdag gaan we weer op weg en rijden we in 2 dagen naar Canmore toe (uurtje van Calgary). In Canmore blijven we weer wat langer zodat we kunnen bijkomen van de drukke laatste weken, en..... dan krijgen we bezoek! Lisa Kolff (onze oppas en huisvriendin) komt samen met haar moeder eind april 10 dagen naar ons toe. We kijken er al helemaal naar uit!

De andere parken van Utah.

Momenteel zijn we voor 5 dagen in Teasdale, een klein dorpje iets ten westen van het Capitol Reef Nationaal Park. In het dorpje is naast een paar huizen, een postkantoortje en een kerk, weinig te vinden. Voor de boodschappen moest ik 25 km rijden naar Loa. Maar lekker rustig is het wel.... zo midden in de natuur. We huren hier een kleine cabin met, op de badkamer na, alles in 1 ruimte.  Capitol Reef is 1 van de 5 nationale parken van Utah en trekt de minste bezoekers per jaar. Niet geheel terecht want het is ook weer een bijzonder park. Inderdaad wel wat minder uniek dan Bryce en Zion, maar het is het bezoeken zeker waard als je de tijd hebt zoals wij. We zijn er inmiddels een paar keer geweest, we hebben er een paar mooie wandelingen gemaakt en de kinderen zijn (weer) junior ranger geworden. Wat verder zijn we verwijderd van Arches Nationaal Park en Canyonlands. Deze twee parken liggen vlakbij elkaar op een kleine 3 uur rijden van Teasdale. Eigenlijk wilden we alleen Arches bezoeken omdat we maar 1 dag zo'n eind wilden rijden. Maar door de jacht die geopend is op de junior ranger badges hebben we ook Canyonlands in vogelvlucht gedaan en door dit JR-programma nog erg veel geleerd ook! Wisten jullie bijvoorbeeld dat kangaroe-ratjes nooit drinken maar dat hun lichaam zelf water maakt uit de zaden en pitten die ze eten?? En nog veel meer van dit soort woestijn-aanpassingen van dieren en planten is ons bijgebracht.

Arches NP is een compleet andere wereld die maar 25 km van Canyonlands verwijderd ligt. Het landschap hier wordt gekenmerkt door rotsformaties met grote "ramen" er in. Dat noemen ze "arches". Deze ramen zijn door erosie  ontstaan en de natuur blijft daar zijn werk doen. In 1991 is er nog een stuk rots van 1 zo'n arch afgebroken en dat kan zomaar weer gebeuren.
Tijdens onze laatste week in Kanab hebben hebben we, in navolging op Timmy de kat, tot 2 keer toe Brock de hond te logeren gehad. Dit was een groot succes! Brock was een geweldige hond en we hebben zelfs nog getwijfeld om hem te houden. Loes heeft er heel wat traantjes om gelaten vandaar dat Kees hem voor de tweede keer had opgehaald. Poesjes had ik al beloofd als we weer thuis zijn, maar misschien komt er nu ook wel een hond. Ik had er eigenlijk nooit zo bij stil gestaan wat voor invloed een hond kan hebben op kinderen.

Met een bezoek aan de Antelope Canyon hebben we ons verblijf in Kanab afgesloten. De Antelope Canyon is een zogenaamde "slot-canyon", dat wil zeggen dat het een hele smalle kloof is waar je op sommige plaatsen maar net in past. Meestal kun je met je armen wijd beide kanten raken. De Antelope Canyon ligt in een indianenreservaat en we konden de canyon alleen in gaan onder begeleiding van een indiaan (sorry, native american hoor ik hier te zeggen). Dit was voor Loes en Joris nog het meest interessante van het gebeuren, ook al had hij niet eens een veer op zijn hoofd maar gewoon een piercing door zijn lip.
We verlaten nu het wilde westen en dat heeft zijn sporen nagelaten bij de familie zoals jullie kunnen zien! Morgen gaan we voor een week naar Salt Lake City, midden in de stad, weer heel wat anders dus. Daarna staat Yellowstone op het programma.