Drie maanden weg.

De tijd vliegt roepen we altijd. Maar het lijkt wel of de tijd hier nog harder vliegt als in Oudendijk. We zijn alweer bijna 3 maanden in Amerika, een derde van onze reis zit er dus al op. Wat de afstand betreft zijn we nog lang niet op een derde: net 6.000 km gereden. We zijn nog steeds in Californie waar we begonnen zijn. Nog vele kilometers te gaan de komende maanden als je bedenkt dat we zuidelijker als dit niet zullen komen en half april in de buurt van Calgary in Canada willen zijn. En al die schitterende nationale parken die we voor die tijd ook nog willen bezoeken: Death Valley, Grand Canyon, Bryce, Zion, Arches en Yellowstone NP staan in ieder geval nog op het programma en wie weet wat daar nog meer aan toegevoegd gaat worden. Maar goed, dat is wat hopelijk nog komen gaat.

Wat heeft de afgelopen 3 maanden ons inmiddels gebracht? We hebben in 3 totaal verschillende gebieden huisjes gehuurd en de omgeving verkend. We hebben veel van de natuur gezien, we hebben veel gedaan maar we hebben vooral veel tijd voor elkaar gehad. Je zit tenslotte 24 uur per dag bij elkaar, en dat is wel even wat anders dan we gewend waren. En nee, we zijn elkaar gelukkig nog niet zat! De band, vooral met de kinderen, is alleen maar hechter geworden.  Ook al vindt er regelmatig natuurlijk een flinke uitspatting plaats, mogen we over de sfeer in huize Romeijn zeker niet mopperen. Het is voornamelijk gezellig met elkaar en dat is toch wel heel belangrijk. Ook wat het schoolwerk betreft gaat het goed. De kinderen presteren alle drie goed op hun eigen niveau. Max is met zijn schoolwerk inmiddels met engels begonnen, maar ook proberen we Joris en Loes wat van de taal bij te brengen. Toch blijft hun favoriete zinnetje als iemand tegen ze begint te praten voorlopig nog: "I don't speak english".

Wat de contacten met de mensen hier betreft moet ik zeggen dat die voornamelijk oppervlakkig zijn op een enkele uitzondering na. We spreken veel mensen en krijgen regelmatig tips over dingen in de omgeving waar we beslist heen moeten of wat we zeker moeten doen en dat is heel handig. We hebben natuurlijk onze laptop waar we erg veel plezier aan beleven en waar we op alle highlights kunnen googlelen (hoe spel ik dit?), maar aan informatie van de lokale bevolking heb je toch meer. Maar over "nieuwe vrienden" kunnen we nog niet spreken, en vreemd genoeg heb je met Amerikanen meer last van een "cultuurverschil" dan met bijvoorbeeld Nieuwzeelanders of Zuidafrikanen. Je vindt vaak niet de aansluiting die je zoekt in een gesprek. Ook de kinderen hebben maar heel weinig contact met andere kinderen en zijn daarom behoorlijk op elkaar aangewezen. Maar gelukkig kunnen ze het tegenwoordig erg goed vinden met elkaar. Missen we Nederland?? We kijken elke dag wel een beetje jaloers naar foto's van de Nederlandse ijspret, want ook wij vinden schaatsen leuk. En er zijn zeker vriendjes en vriendinnetjes die erg gemist worden, maar niemand heeft echt last van heimwee. Hoe kan het ook eigenlijk. De contacten met familie en vrienden zijn intensief door Skype, e-mail en deze blog. In vele gevallen zelfs intensiever dan toen we nog in Nederland waren. Al met al kan ik niet anders zeggen dat de reis tot nu toe mijn verwachtingen overtreft en dat ik alleen maar kan hopen dat we het op deze wijze kunnen voortzetten.

Wat ons verblijf in Solana Beach betreft genieten we nog steeds van het mooie weer en de zee. Voor zolang het nog duurt, want voor volgende week wordt er erg veel regen voorspeld. We zijn inmiddels ook wat meer buiten ons complex geweest. Vanmiddag nog naar La Jolla, een mooie wijk ten noorden van San Diego waar een strandje is dat door zeehonden wordt bevolkt. Ook zijn we naar het Torrey Pines State Reserve geweest.  Een natuurgebied hier vlakbij waar een zeldzame dennenboom (de Torrey Pine) voorkomt en waar je leuke korte wandelingen kunt maken. Vorige week zijn we een dag naar Legoland geweest (ja, dat heb je hier ook). Op een donderdag en het was heerlijk rustig, we konden op enkele uitzonderingen na overal gewoon doorlopen. Het is een echt doe-park voor kinderen van 2 tot 12 jaar. De prijzen van de Efteling zijn nog vriendelijk als je het vergelijkt met de entree-gelden van de parken hier, maar de kinderen hebben zich hier uitstekend vermaakt. Wat die prijzen betreft is dat wel tekenend voor dit gebied. Het is hier over het algemeen duur wonen. Dan hebben we het niet alleen over de huizen maar het algemene levensonderhoud is ook duurder dan in Nederland.

Inmiddels gaat Max twee keer in de week trainen bij de tafeltennisclub van San Diego. Het gaat er erg fanatiek aan toe. Bij deze tafeltennisclub hebben we ook een nederlander ontmoet die hier woont en waar we volgend weekend op bezoek gaan.

Ons volgende filmpje staat inmiddels op youtube. Joris staat daarop in het middelpunt en hier is de link. Het volgende film-project gaat over Loes. Dat kan nog even duren want ze laat zich niet zo graag filmen.