Nationaal Park 't Lege End.

Na die verloren voetbalfinale brak onze laatste week aan in Amerika. Het werd de week van de auto. Toen we 9 maanden geleden onze auto kochten bij een garage in Santa Rosa, verzekerde ze ons ervan dat ze de auto ook weer terug wilde kopen tegen een "goede" prijs. We kochten de auto met slechts 34.000 mijl op de teller. Heel weinig voor een auto uit 2002. In die 9 maanden tijd hebben we zo'n 17.000 mijl gereden en de teller stond dus op ruim 50.000 mijl wat nog erg weinig is en waardoor wij vonden dat we best een aardige prijs konden krijgen. Op naar die bewuste garage dus! Maar helaas kwamen we bedrogen uit en boden ze slechts een kwart van het bedrag wat wij 9 maanden eerder hadden betaald. Veel te weinig dus. Maar de man van de garage was verder heel behulpzaam en adviseerde ons de auto op Craigslist te plaatsen, de Amerikaanse variant van Marktplaats. Diezelfde avond een advertentie met een paar foto's geplaatst en na 20 minuten(!) al het eerste telefoontje. Wauw! Dat gaat goed dacht ik meteen. Dezelfde avond nog een afspraak voor bezichtiging en proef rijden. Ze wilden de auto wel hebben maar de volgende dag bleek dat ze er niet genoeg geld voor hadden. Maar de telefoon bleef veelvuldig gaan. De ene (Mexicaan) na de andere belden voor informatie maar vooral ook om te horen hoeveel we nog in prijs wilde zakken. In totaal hebben we die week 5 serieuze afspraken gehad met potentiele kopers. En meestal wilden of konden ze uiteindelijk niet genoeg betalen. Ik werd al wat zenuwachtiger, toch maar verder omlaag met die prijs? Uiteindelijk zijn we vrijdagavond, 2 dagen voor ons vertrek, tot overeenstemming gekomen met een Mexicaan. Hij betaalde een paar honderd dollar aan en beloofde de volgende dag de rest van het geld te betalen en dan de auto mee te nemen. Zaterdagochtend ging al op tijd de telefoon..... hij had niet genoeg geld, hij moest lenen van een vriend, vriend was niet thuis, etc. Ik voelde het al aankomen.  Om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk hebben we hem in de middag ontmoet en moest er met zijn schoonvader weer worden proef gereden. Schoonvader was inmiddels aardig onder de indruk van onze auto en kon onze koper gelukkig het geld lenen wat hij te kort kwam.  Een hele opluchting voor ons dat die auto nu echt verkocht was en dat wij onze dollars in handen hadden. De rest van het weekend mochten we een auto lenen van de mensen waar we het huisje van huurden. Een hele oude bak die nogal eens uit viel maar wij waren er hartstikke blij mee.
Tussen al het handelen door van die laatste week hebben we ook nog best een aantal leuke dingen gedaan in de omgeving van San Francisco. Zo zijn we bij Muir Woods geweest, een natuurpark met Redwoods. We zijn 2 dagen naar het strand geweest bij Stinson Beach. Marin Headlands bezocht. En we zijn een dag naar Alcatraz geweest, de beruchte gevangenis op een eilandje in de baai van San Francisco. Dit is een topattractie voor SF. Hier komen echt duizenden mensen per dag op af. Vandaar dat we van te voren kaartjes voor de pont hadden gereserveerd. We hebben in het cellencomplex een tour van een uur gevolgd die in het Nederlands was ingesproken door een acteur. Een "gevangene" vertelde over het leven op "the Rock", zoals de gevangenis genoemd werd. Geweldige tour door de hele gevangenis met een hoop leuke details.
Onze terugvlucht was afgelopen maandag, 19 juli, van San Francisco naar London. Net als op de heenvlucht lukte het niet om online in te checken en hadden we dus ook weer de pech dat we niet met zijn vijven bij elkaar konden zitten. Ik zat met Max en Loes en Kees zat 6 rijen verderop met Joris. We vertrokken om 5 uur 's middags en na het diner was het snel de bedoeling om te gaan slapen. We vlogen tenslotte tegen de tijd in dus het zou al snel weer ochtend zijn. De kinderen en ik zijn er gelukkig in geslaagd om een paar uurtjes te dutten. Kees lukte het minder goed. Na een overstap in London gingen we voor het laatste stukje naar Amsterdam. Alles verliep keurig op tijd en daar waren we dan weer. Alleen Kitty zou ons komen ophalen met onze eigen bus. En gelukkig was dat ook zo, geen grote delegaties op Schiphol. In Giessenburg bij Kees zijn ouders had het grootste deel van de familie zich verzamelt om ons te verwelkomen. Hartstikke gezellig om iedereen zo in een keer te zien en alvast een beetje bij te kunnen kletsen. Daarna richting Oudendijk, ook daar stond ons een feestelijk onthaal te wachten. Alle buurtjes hadden zich verzameld in onze tuin die omgedoopt was tot Nationaal Park 't Lege End.

Weer thuis dus....... Eerlijk gezegd had ik er zelf van te voren nogal gemengde gevoelens over. De tijd is omgevlogen, we hebben ontzettend veel gezien en veel gedaan, andere mensen leren kennen, 9 maanden een nomaden-bestaan geleid. We hebben een geweldig reis gemaakt. We zijn allemaal gegroeid, letterlijk, maar ook figuurlijk, allemaal op onze eigen manier. Het is mij heel goed bevallen, ik hoefde nog niet zo nodig terug.  Het is nu zaterdagavond en ik probeer alweer 4 dagen te wennen aan mijn eigen huis. Gelukkig gaat het steeds beter. Van het tijdsverschil hebben we in ieder geval heel wat minder last als op de heenweg. Maar de kinderen genieten deze dagen nog het meest. Iedere dag wordt er naar hartelust gespeeld met vriendjes, vriendinnetjes en de buurmeisjes. En de hooihut is helemaal geweldig. Ze moeten even inhalen wat ze de afgelopen 9 maanden hebben gemist. En gelijk hebben ze.....

Tot slot:
Omdat dit mijn laatste bericht is willen wij bij deze een aantal mensen bedanken. Om te beginnen Petra en Martin: bedankt voor de goede zorgen voor ons huis. Henry en Caroline: bedankt voor het overnemen van de werkzaamheden in Giessen. Zonder jullie hadden wij deze reis niet kunnen maken. Kitty: bedankt voor het wegbrengen en weer ophalen vanaf Schiphol. En verder iedereen bedankt voor de reacties op onze weblog, de mails, de e-cards en natuurlijk alle skype-gesprekken die we gevoerd hebben. Dit waren vele uurtjes bij elkaar en was erg gezellig. Dit alles heeft ons nog meer plezier gegeven tijdens de hele reis. Familie en buurtjes (en Lisa): bedankt voor het warme onthaal van dinsdagavond! Een hele fijne thuiskomst op deze manier. En iedereen bedankt voor het lezen van mijn berichten en het kijken naar onze filmpjes. Het was leuk om een reisverslag op deze manier bij te houden, ook voor onszelf.
Tot slot wensen wij iedereen een hele fijne zomervakantie en tot snel!

Terug bij het begin.

Nog maar een week en dan is onze reis alweer voorbij. We zijn eigenlijk al een beetje aan het thuis komen. Dat begon vorig weekend toen we weer terug kwamen in Californie, de staat waar onze reis begon. Maar nu kwamen we terug via de noordkust waar we meteen een paar dagen zijn gebleven om het Redwood Nationaal Park te bezoeken. De hoogste bomen ter wereld staan hier. De Redwoods staan alleen in een smalle strook langs de kust van Californie. Het is familie van de Sequoia-bomen die we in Yosemite en Sequoia Nationaal Park hadden gezien. Sequoia bomen zijn lager maar breder in omvang zodat die wat volume betreft het grootst zijn. Maar de Redwoods zijn dus het hoogst (kunnen jullie het nog volgen?!). Het is ook weer een bijzonder park waar je je ogen uitkijkt (vooral naar boven).
Na de Redwoods zijn we landinwaarts gegaan en hebben we in Redding overnacht wat ook nog in het noorden van Californie ligt. Deze omgeving bleek verrassend mooi. Hier hadden we niet echt op gerekend. Hier zijn ook een aantal nationale parken (Crater Lake, Lassen) die absoluut de moeite waard waren om te bezoeken als we hier tijd voor hadden ingepland. Een van de weinige keren dat ik wat dat betreft een inschattingsfout heb gemaakt met de planning. Maar goed, zo blijven er altijd nog plaatsen over om naar terug te gaan. Die ene overnachting in Redding was op Independence Day. 4 Juli is de dag waarop Amerika hun onafhankelijkheid viert van Engeland een paar honderd jaar geleden. Dit gaat traditioneel gepaard met veel vuurwerk. In de meeste plaatsen wordt een groot gemeenschappelijk vuurwerk afgestoken wat door alle inwoners wordt aanschouwd. Redding is een behoorlijk grote plaats en er waren dan ook duizenden mensen op de been voor het vuurwerk. De meeste mensen hadden 's middags al een compleet tentenkamp opgebouwd met BBQ's, slaapzakken en zelfs zwembadjes voor de kinderen, om toch vooral een goed plaatsje te hebben in de avond. En dat voor 20 minuten vuurwerk..... Maar ik moet eerlijk zeggen, ik heb zelden zo'n indrukwekkend vuurwerk gezien.

Helaas konden we dus niet langer blijven in Redding omdat ik ons volgende verblijf van 4 nachten al had vastgelegd. En dat betekende nog meer thuiskomst: we verbleven namelijk weer in The Fire Escape Cabin (brandweerhuisje) in Oakhurst waar we vorig jaar van half november tot half december ook al hadden gebivakkeerd. De kinderen waren meteen helemaal thuis met al het speelgoed en de schommel in de boom voor het huis. In de zomer is het hier bloedheet, zo ook de dagen dat wij er waren. De temperatuur lag zo tussen de 30 en 35 graden, we waren dus ook blij met de airco die inmiddels geïnstalleerd was. We gingen nog een keer terug naar Oakhurst om Yosemite in de zomer te bezoeken. Dit park hadden we vorig jaar dus in de herfst en zelfs met sneeuw bezocht. Toen rustig, nu overvol!

Maar nu was alles prachtig groen en door de late sneeuwval waren ook de watervallen nog heel spectaculair. Ondanks de ongekende drukte zijn we blij dat we hier nog een paar dagen zijn geweest. We hebben weer geweldig mooie wandelingen gemaakt die in de winter niet mogelijk waren door de sneeuwval. Maar we zijn ook nog een middag naar Bass Lake geweest. Een groot meer vlakbij Oakhurst waar alle waterrecreatie mogelijk is. Wij wilden een jetski huren maar kwamen uiteindelijk in een klein metalen vissersbootje terecht waarmee we met 15 km per uur een paar uur over het meer hebben gecruised.
Afgelopen vrijdag hebben we Oakhurst weer verlaten en zijn we richting San Francisco gereden waar we onze laatste 10 dagen zullen zijn. Ons laatste huisje is ook meteen het kleinste huisje. Loes en Joris slapen in de kast om ruimte te besparen. Dit vinden ze natuurlijk geweldig! Loes past er precies in, Joris moet een beetje met opgetrokken knieën liggen. Maar het is net een kleine bedstee zoals je kunt zien. Max heeft de hele bank voor zich alleen en Kees en ik kunnen gewoon in bed slapen (wat een luxe!). Een beetje behelpen dus deze laatste dagen.

Gisteren zijn we op bezoek geweest bij de familie Singhal. Zij wonen hier in de Bay-area en hebben 2 jongens in de leeftijd van Max en Joris. Toen wij 7 maanden geleden in het King's en Sequoia Nationaal Park waren hebben we hun ontmoet. Per email hebben we daarna contact gehouden en nu waren we dus in de gelegenheid om elkaar weer te ontmoeten. Het was ontzettend gezellig. We hebben bij hun gegeten en zijn met elkaar naar een waterpark geweest. Ook voor de kinderen was het super om weer lekker met andere kinderen te kunnen spelen. To Naresh, Ruma, Rishabh and Rijul: Thanks again for the wonderfull day and we are looking forward to having you as our guest in The Netherlands one day!
Vandaag was een wat mindere dag. Net als bij jullie waarschijnlijk. Ook wij zaten gesminkt voor de televisie om oranje kampioen te zien worden. De mensen waar wij ons huisje van huren wonen boven ons en zijn Spanje-supporters en hadden dus een betere dag.....

De staat Washington.

Na aankomst in de Verenigde Staten hebben we een week doorgebracht in een huisje in Marysville, een uur ten noorden van Seattle. We hadden een heerlijk huisje vlak aan het strand. We hoefden alleen de weg maar over te steken. Seattle staat bekend om de overvloedige regenval. Die week dat wij er waren was het voor het eerst 75 graden Fahrenheit (bijna 24 Celsius) sinds 9 maanden! En de hele week was het eigenlijk lekker strandweer. We zijn regelmatig naar het strand geweest: hutten gebouwd, krabben gezocht, op een boomstam rondgedreven, gevaren met het roeibootje wat achter het huis lag en hutten gebouwd met het aangespoelde hout. Ook hadden we nog bijna een slang in de hut! Gelukkig kroop hij weer terug in zijn holletje, maar wel oppassen dus. Nou bleek dit achteraf een onschuldige variant te zijn die wel bijt maar niet giftig is. Maar we hebben ook nog andere dingen gedaan. Op de enige bewolkte dag hebben we vliegtuigenfabrikant Boeing bezocht. Hier werken 30.000 mensen aan de verschillende typen vliegtuigen. De fabriekshal is het grootste gebouw in volume ter wereld. Een ander leuk feitje is dat de mensen die 25 jaar in dienst zijn, naast de fabriek mogen parkeren, de rest moet met de bus naar het werk. In Seattle hebben we het goudzoekersmuseum bezocht en daar werd ook even voorgedaan hoe dat goud zoeken nu in zijn werk gaat met zo'n pannetje in een stroompje. Nou, wij deden het best aardig op Vancouver Island met een frisbee. Maar rijk word je er niet van.

Na vertrek uit Marysville zijn we de baai overgestoken en richting Olympia Nationaal Park gereden. In Port Angeles hebben we 2 nachten in een motelletje geslapen om ruim de tijd te hebben om het park te bezoeken. Een heel divers park met bergen en een alpen-achtige omgeving. Aan de andere kant zijn er plaatsen met regenwoud en ook een prachtig ruige kuststrook behoort tot dit park. Tijdens een bergwandeling zagen we o.a. deze bergmarmot.
De dagen daarna zijn we afgezakt via de kust van Washington en Oregon tot in het noorden van Californie waar we nu zijn. De kust van Washington lijkt veel op die van Vancouver Island: ruige rotskust met kleine eilandjes ervoor die ooit verbonden waren met het vasteland. De kust van Oregon is ook prachtig. Gisteren hadden we jammer genoeg een regendag en konden we er niet veel van zien. Vandaag weer mooi weer en genoten van de uitzichten waar we langs reden. Momenteel verblijven we in Crescent City voor 2 nachten om het Redwood Nationaal Park te bezoeken.
Het vuurwerk wat we met de jaarwisseling hier hebben gemist wordt op 4 juli goedgemaakt want dan vieren de Amerikanen hun onafhankelijkheidsdag waar ze heel trots op zijn en wat in de avond afgesloten wordt met veel vuurwerk.

Zo vertelde deze week een gepensioneerde Amerikaan over zijn bezoek aan Nederland, al die fietsen dwars door elkaar heen met van alles en nog wat aan het stuur en dat zonder ongelukken, prachtig vond hij het. Het mooiste vond hij het vlagvertoon van de Nederlanders. Overal waar hij keek zag ie vlaggen aan de gevels: "ik bewonder jullie trots op jullie land", zei hij gemeend (zijn bezoek was voor de winst op Brazilie). Kees vroeg hem in welke maand hij ons landje had bezocht: "eind april, begin mei" zei hij.

Vancouver Island

Een week geleden zijn we vanuit Cultus Lake vertrokken naar Vancouver Island. We deden de touristische route, dat wil zeggen via de Sunshine Coast (en gelukkig hadden we ook sunshine) bij Vancouver naar het noorden met 2 verschillende ferry's, een nacht in een motelletje in Powell River doorgebracht en de volgende ochtend vroeg de oversteek naar Vancouver Island. Aangekomen in Comox hadden we nog een tochtje van een paar uur voor de boeg naar ons huisje voor 5 dagen in Ucluelet. Ucluelet ligt vlakbij Tofino aan de spectaculaire westkust van Vancouver Island. De tocht was trouwens ook al erg mooi. Onderweg nog een paar korte wandelstops gemaakt bij watervallen en een soort regenwoud waar de mossen tot hoog in de bomen reikte.

Vancouver Island is iets kleiner in oppervlakte dan Nederland en heeft 900.000 bewoners. Ruimte genoeg dus! Het is een prachtig eiland: prachtige natuur, veel wildlife, fjorden, meren, bergen (ja, je kan er zelfs wintersporten), regenwoud, rotskust, stranden, eilandjes, walvissen etc. Maar ook..... veel regen. Wij troffen het met het weer en hebben eigenlijk geen noemenswaardige regenbui gehad. Wel wat grijze dagen maar ook zonne-uren en dan ziet het er helemaal geweldig uit. We hadden een heel praktisch huis waar de eigenaar (Harvey) naast woonde die zich ook regelmatig liet zien. Harvey en zijn vrouw hebben al een zwaar leven achter de rug (Harvey 30 jaar geleden een bedrijfsongeval, beiden hartinfarct en 2 zonen die ze liever kwijt dan rijk zijn). Ondanks dit alles klaagde ze niet en waren voor ons erg prettig. We mochten hun bootje lenen, ze hadden allerlei tips en zijn zelfs nog een middagje met ons mee naar het strand geweest. Ook Katie, de hond, was een perfecte speelkameraad voor de kinderen en hield vooral van frisbeeen en de bal overgooien. Zelfs Max vond dit een lieve hond, en dat wil wat zeggen voor onze kattenliefhebber. We werden nog gewaarschuwd voor een beer die regelmatig in de achtertuin de besjes van de struiken kwam eten maar die zal het wel te druk hebben gevonden toen wij er waren want hij heeft zich die dagen niet laten zien (helaas). Maar over het wildlife hebben we verder niks te klagen: tijdens een boottochtje hebben we een otter gespot, we hebben een hert met 3 kleine bambi's gezien, een kraai die een slang(etje) probeerde op te pikken en veel bald eagles. Tijdens een wandeling kwam er zelfs een adelaar boven ons langs suizen met een spartelende vis in zijn klauwen. Hij werd achtervolgd door 3 andere adelaars die ook wel trek hadden in deze vangst. En op onze laatste dag hebben we ook nog (jawel.....) een beer gezien! Langs de kant van de weg en was weer verdwenen voor ik het fototoestel aan had gezet, maar wel.... onze vijfde beer!

Vaderdag was bij ons een grijze maar droge dag en hebben we op het strand doorgebracht. Harvey had ons een plekje laten zien waar een riviertje in de oceaan uit kwam en waar vroeger een goudmijn was geweest. Een vriend van hem had ooit nog eens een stukje goud gevonden...... Onze kinderen hadden meteen dollartekens in de ogen natuurlijk en gingen ook op zoek! En ja hoor.... we hebben een aantal steentjes gevonden waar kleine glimmende plekjes op zitten. Goud natuurlijk!! Omdat het voor zwemmen wat te fris was hebben we voornamelijk vuurtjes gestookt op het strand. Hout genoeg want het strand ligt hier vol met aangespoelde boomstammen. En wat is er nou leuker dan je eigen vuurtje aan de gang houden!
Achteraf hadden we hier wel wat langer willen verblijven maar ons volgende adres had ik al geboekt en dus zijn we maandagochtend weer vertrokken. Weer op de pont naar Vancouver om vervolgens Canada te verlaten en terug te keren naar de Verenigde Staten. Dit verliep gelukkig zonder problemen maar had wel wat meer voeten in de aarde als we verwacht hadden. Veel vragen, vingerafdrukken, op de foto, maar uiteindelijk mochten we weer verder. We zijn nu voor een week in de Seattle-regio waar ook weer genoeg te zien is en waar het weer tot nu ook nog lekker zomers is. Zolang het duurt.... want Seattle heeft wat dat betreft geen goede reputatie.

Hollandse luchten.

Ruim drie weken sinds mijn laatste bericht. Zo lang heeft er nog niet tussen gezeten volgens mij en hoog tijd dus weer om wat te schrijven. De reden van deze pauze is simpel: we hebben niet zoveel meegemaakt de laatste tijd dus ik had ook niet zoveel te schrijven. Van de afgelopen 3 weken hebben we namelijk slechts 2 dagen mooi weer gehad! Weinig gewandeld dus (wat de kinderen overigens niet zo erg vonden) maar helaas ook weinig gezien van de omgeving. Iedere dag weer die grijze luchten die me weer veel aan Nederland deden denken. Wel zijn we een keer op een droge maar grijze dag naar Vancouver gereden om het Stanley Park te bezoeken. Nummer 1 van de "must see's" van Vancouver.  Het Stanley park is een groot stadspark wat als een schiereiland in de monding van de rivier ligt. Het is ruim 8 km in omtrek en aan die buitenrand ligt de zogenaamde Seawall: een wandel en fietspad helemaal buiten langs. Wij hebben een groot gedeelte hiervan gelopen (Joris gewaveboard) en op deze manier een goede indruk van Stanley Park gekregen. Inderdaad een prachtig park waar veel te zien en doen is voor jong en oud en het ritje naar Vancouver zeker waard.

Maar verder hebben we ons hoofdzakelijk vermaakt hier op het park. En nu moet ik eerlijk zeggen, het kan slechter.... We hebben een prachtig huis met veel spelletjes en een Wii. In het Treehouse (de gemeenschappelijke ruimte) is een tafeltennistafel, een fitnessruimte, een filmruimte, kinder-knutselruimte, voetbaltafel en 2 (buiten)zwembaden met hottub. Oh ja, en nog 2 tennisbanen, basketbalveld en een paar speeltuintjes. Genoeg vermaak dus. In de ochtenduren zijn we druk doende geweest om al het schoolwerk af te krijgen. En we zijn er bijna. De meeste vakken zijn klaar, alleen lezen en rekenen blijven we nog een paar dagen doen.

Afgelopen dinsdag toen we die 2e mooie dag hadden zijn we naar het Cultus Lake Waterpark geweest: een waterglijbanenpark hier vlakbij. Dit was geweldig! En niet alleen voor de kinderen, Kees en ik hebben aardig wat meegegleden. Joris is van de familie nog de dapperste en kon niet wachten om als eerste de meest extreme glijbanen uit te proberen waar wij alleen maar naar keken. Toch kon ik er met mijn verleden (parachutespringen, bungeejumpen en deltavliegen) moeilijk onderuit en ben ook van de "valley-of-fear" geweest en de "extreme-rapids". Wauw.... en eigenlijk viel het best mee, maar wel heel spannend! Maar er waren glijbanen in alle soorten en maten waar we ons met gemak de hele dag hebben vermaakt.

Een andere belangrijke activiteit van deze week was de avondvierdaagse. Omdat die deze week ook in Woudrichem werd gelopen vonden wij het leuk om diezelfde dagen hier ook te lopen. Kees ging 's middags met de auto de route uitzetten die we s' avonds met zijn allen liepen. Loes heeft 2 keer meegedaan met de 10 km voor de gezelligheid en de 2 andere dagen 5 km. Het was natuurlijk een groot risico met de neerslag maar maandag en dinsdag hielden we het wonderlijk genoeg droog. Woensdagavond kregen we regen voor 4 dagen tegelijk en zijn we echt tot op de huid nat geregend. Toen we halverwege waren, en dus op het verste punt, is het gaan regenen en niet meer gestopt. We liepen allemaal te soppen in onze schoenen. Omdat het donderdag ook heel de dag regende droogde de schoenen niet en hebben de jongens de laatste dag in de fitnessruimte op de loopband hun 10 km gelopen. Max vond het geweldig en was met anderhalf uur klaar doordat hij bijna de hele tijd liep te rennen. Voor Joris en Loes was het erg geestdodend en die hebben zelfs gekropen over de band (ik was blij dat er verder geen andere mensen waren). Medailles hadden we ook! Juf Ria had een potje met overgebleven medailles van andere jaren waar ik de juiste nummers al uit had gezocht en in mijn tas had zitten. Oke, we misten natuurlijk wel de muzikale intocht en het onthaal op de slotavond wat altijd het hoogtepunt van de vierdaagse is.

Deze week had ik ook mijn eerste echte confrontatie met de politie. Ik was samen met Loes op weg naar een winkel toen plotseling om een bocht een politieagent stond te zwaaien dat ik moest stoppen. Zo hard reed ik niet (vond ik zelf) dus dat zal wel meevallen dacht ik. Wat bleek, ik mocht maar 30 km per uur op dat bewuste stukje en ik reed 60 en ik dacht dat ik 50 mocht. Balen dus, want 25 meter verder stond het 50 km bord alweer.... die gluiperd! Dat heb ik hem dus niet in die bewoordingen gezegd hoor. De beste man snapte er overigens niets van. Een Amerikaanse auto in Canada met een Nederlandse bestuurder. Het adres op het kenteken is van de garage waar we hem hebben gekocht, verwarring over Heijmans op mijn paspoort maar Romeijn op het rijbewijs, etc. Tussen neus en lippen door informeerde ik even voor de zekerheid of hij me een boete ging geven. YES! werd er nadrukkelijk gezegd. Oh... eh..... how much? Nou dat hing er nog een beetje vanaf. Normaal gesproken $200 als je tot 20 km te hard reed, maar ik reed 30 km te hard! Nou ja, afwachten maar. Hij ging met al mijn spullen terug naar zijn auto om met zijn collega mijn "straf" te bepalen en (neem ik aan) al mijn gegevens te controleren. Na ongeveer een kwartier wachten kwam hij terug met mijn hele hebben en houwen om mij te melden dat ik een officiele waarschuwing kreeg en dat ik heel veel geluk had. Vervolgens kreeg ik in een soort donderpreek te horen dat ik toch echt zachter moest rijden op die weg want dat ze daar heel vaak stonden te controleren. Pffff..... nou je snapt het alweer: ik ga voortaan als een slak door het verkeer.

Kees is druk doende met onze tuindieren. Drie hummingbirds (kolibrie's) zijn vaste gast bij onze voeder op het balkon en om de paar dagen moeten we het flesje opnieuw vullen met suikerwater om ze tevreden te houden. (hoezo onthaasten?!)
Loes is donderdag 7 jaar geworden. De laatste verjaardag die we op reis te vieren hadden. Iedereen bedankt voor de kaartjes en mailtjes, heel fijn dat jullie aan haar hebben gedacht! Ze heeft wat kleine kadootjes gehad maar met het grote kado (Playmobil safari) wachten we tot in Nederland.
Ons verblijf hier in Cultus Lake  zit er alweer bijna op. Aanstaande woensdag vertrekken we voor 5 dagen naar Vancouver Island en daarna gaan we weer terug de Verenigde Staten in. We wensen iedereen veel voetbalplezier. Wij zijn dan wel niet uitgedost in oranje maar kijken natuurlijk ook mee! Onze buurman hier komt uit Mexico en is een aardige man, Zuid Afrika hebben we iets mee, Portugal dragen we een warm hart toe, Nieuw Zeeland zou je bijna naar gaan emigreren, Australie ben ik een jaar geweest, de derde groepswedstrijd zijn we weer in de VS en dan is er ook nog Oranje...... onze favoriet wordt dan ook de kampioen! (waarschijnlijk).

Het gaat nog beregoed!

Nadat Lisa en Caroline weer vertrokken waren naar Nederland hadden wij nog 1 week voordat we weer naar ons volgende adres gingen. De bedoeling was dat we die week veel aan school zouden doen, maar daar kwam het e.e.a. tussen. Na onze ski-ervaring met Lisa leek het ons wel heel leuk om Max en Joris ook een dagje te laten skieen. Voor Loes vonden we 1 dag te kort en ze vond het zelf ook leuker om met mij een dagje wat anders te doen. Kees ging dus nog een dagje skieen, dit keer met de jongens. Max en Joris gingen een dag op les. Het was een doordeweekse dag en ze bleken de enige twee leerlingen in het skiklasje: privéles dus. Al na een paar uur les werden ze mee de piste op genomen en hebben de hele dag heerlijk kunnen skieen onder begeleiding van Andrew (ski-leraar) en Kees. Allebei waren ze dolenthousiast, hadden gelukkig niks gebroken (was ik wel even bang voor) en willen ze nu voortaan op wintersport.

Die week zijn we ook nog 2 dagen naar Jasper Nationaal Park geweest. De plaats Jasper ligt op ongeveer 5 uur rijden van Canmore en daar hebben we overnacht om de volgende dag weer dezelfde route, de Icefield Parkway, terug te rijden. Deze route schijnt tot de 10 mooiste ter wereld te horen. Het was inderdaad een prachtige route maar die moet je rijden met mooi weer. Maar goed dat we dit niet met Lisa en Caroline hadden gedaan want als al die bergtoppen en gletsjers in de wolken hangen is het een stuk minder schilderachtig. Wij hadden vooral op de heenweg mooi weer en konden overal genieten van de prachtige uitzichten en schitterende watervallen waar we allemaal langs kwamen. Maar dat was niet het enige.... we hebben ook eindelijk onze eerste beren gezien! Beer nummer 1 zag ik in een flits achter een hoop stenen langs de hoofdweg. Meteen gestopt natuurlijk en met de camera uit het raam gehangen. Een relaxte beer die wat liep te grazen in de berm. Nadat er nog een auto stopte om het uitgebreid te fotograferen ging hij weer richting het bos en uit ons zicht. Wauw!! We hadden een beer gezien! Twee uur verder richting Jasper zien we in de verte al een aantal auto's aan de kant van de weg staan. Het zal toch niet weer een beer zijn..... En ja hoor: beer nummer 2 liep ook lekker te grazen in de berm. Ook erg op zijn gemak en trok zich niets aan van al die auto's die aan de kant van de weg naar hem stonden te kijken. We hebben hem wel een minuut of 10 kunnen bewonderen voordat hij de weg overstak om aan de andere kant weer in het bos te verdwijnen. Twee beren gezien op 1 dag!! Het waren allebei zwarte beren. Dit zegt trouwens niets over de kleur maar wat over het soort. Zwarte beren kunnen namelijk ook bruin, kaneelkleurig en blond zijn. Ook grizzly-beren kunnen naast zwart deze andere 3 kleuren hebben. Het verschil tussen een zwarte beer en een grizzly kun je zien aan de bouw van de beer. Een grizzly is ietsjes groter, heeft een schouder-"bobbel", een wat stompere snuit en andere klauwen.

Ik vergeet bijna te vermelden dat we op de heenweg richting Jasper ook nog een eland hebben gezien. Die hadden we ook nog niet eerder gezien. Hij stak voor onze auto de weg over maar was helaas te snel voor ons fototoestel. Hij had geen gewei maar was wel veel groter dan ik verwacht had.
Afgelopen zondag was het weer zover en gingen we (weer) verhuizen. We moesten naar de Vancouver-regio wat een aardig stukje rijden is vanaf Canmore. Vroeg op weg gegaan dus. Na anderhalf uur rijden.... je raadt het al.... een beer langs de weg! Weer een zwarte beer, een beetje een zenuwachtige. Hij verdween weer snel het bos in maar ik had hem nog wel van de achterkant op de foto. En verder gingen we weer..... Een uurtje of 2 verder: weer een beer! Dit was beer nummer 4. Alweer een zwarte (zijn er toch de meeste van denk ik). Beer nummer 4 was geweldig.... was heerlijk aan het eten aan de kant van de weg. Ging eerst zitten en vervolgens liggen. Al liggend at hij rustig verder en keek regelmatig heel nieuwsgierig naar ons (waarschijnlijk omdat Max met zijn knuffelbeer uit het raam hing). We hebben hem uitgebreid kunnen fotograferen en filmen en je zou bijna de neiging krijgen om hem even te knuffelen als je hem zo ziet liggen toch?!

De rest van onze dag verliep zonder beren en aan het eind van de middag kwamen we aan in Cultus Lake. Cultus Lake ligt op ruim een uur rijden ten oosten van Vancouver, vlakbij de Amerikaanse grens. Chilliwack is de grootste plaats in de buurt waar alles te krijgen is. We zitten in een prachtig nieuwe cottage op een vakantiepark vlakbij het meer. Compleet met zwembaden, fitnessruimte, tafeltennistafel, tennisbanen enz. Het ziet er echt geweldig uit! Het enige minpuntje is dat een gedeelte van het park nog in aanbouw is. Ons straatje is helemaal klaar en de voorzieningen zijn gelukkig ook helemaal af. En van al die werkzaamheden hebben we ook eigenlijk niet zo'n last. De omgeving is supergroen en heel weelderig met mossen tot bovenin de bomen. Een beetje tropisch regenwoud-achtig. Het weer is er ook naar. In die 5 dagen dat we hier zijn hebben we al meer regen gezien dan het laatste half jaar (ook dat levert soms mooie plaatjes op). Maar als het droog is en de lucht breekt open is het prachtig. Je zou denken dat we een op een keer genoeg gezien hadden maar het is toch echt zo dat ik iedere keer weer versteld sta van de schoonheid van de omgeving waar we terecht komen. We hebben nog een kleine 4 weken om hier uitgebreid rond te kijken. Op 16 juni trekken we weer verder. Ons doel is om dan ook klaar te zijn met al het schoolwerk. Dan zijn we wel aan vakantie toe dacht ik zo. Grapje hoor, we hebben dan alleen nog maar korte verblijven totdat we weer terug gaan naar Nederland en we willen toch overal genoeg tijd hebben om rond te kijken. En het is ook wat praktischer om die schoolkoffers dan gewoon ingepakt te laten.

Nu ik zo met de "eindplanning" bezig ben voelt het echt of onze reis al bijna voorbij is. Het grootste deel zit er natuurlijk ook al op. Nog maar 2 maanden te gaan en dan zijn we alweer thuis!
En eindelijk is dan ook het filmpje van Loes klaar. Nog ruim voor haar verjaardag (10 juni) want dat was het doel. Dit is de link. Ook konden we het niet nalaten om er een stukje van "onze" beer op te zetten. Ben benieuwd hoe jullie hem vinden!!

Kolffjes in Canada

Het is nu zondagavond, bijna half tien, en op dit moment zitten Lisa en Caroline weer in het vliegtuig richting Amsterdam. Hopelijk kunnen ze daar ook landen morgen, met die vulkaan weer in de weer...... De 9 dagen zijn omgevlogen! De tijd gaat zowieso al snel als je op reis bent, maar als er dan nog eens bezoek is, dan is het helemaal snel voorbij. We kunnen terugkijken op een hele gezellige week. Het weer liet ons af en toe een beetje in de steek. Het was winter in plaats van zomer. Geen regen dus, maar af en toe sneeuw en de korte broeken konden in de koffer blijven. Maar het weer was goed genoeg om toch het een en ander van de omgeving te bekijken. We hebben verschillende mooie wandelingen gemaakt hier in Canmore: naar heldergroene meertjes en door de sneeuw. We zijn in Banff met de gondel naar boven geweest om vanaf een berg de hele omgeving te bekijken. We hebben heerlijk een poos in de Hot Springs gelegen, wat gewinkeld, naar Lake Louise gereden, veel herten, elken (grote herten), bighoorn sheep en eekhoorns gezien en zelfs een coyote. En dankzij Caroline zijn er veel spelletjes gedaan. Tot groot genoegen van Max zijn er een paar potjes Monopoly helemaal uitgespeeld en ons nieuwe pesten-kaartspel (superkado!) is ook al veel gebruikt. En maar goed dat Lisa en Caroline hun tennisracket bij hadden. We zijn bijna iedere dag wel even naar de tennisbaan geweest. Kees heeft zelfs een nieuw racket gekocht om meer tegenstand te kunnen bieden. En ook Max slaan we niet zomaar van de baan.

Onze gasten hadden ook nog veel lekkernijen bij (niet alleen van hun zelf maar ook van opa en oma Heijmans): het eerste pak hagelslag was na een paar dagen al leeg, bij de pot pindakaas (Calve natuurlijk) is de bodem al in zicht, en de stroopwafels en speculaasjes waren na een paar dagen al op. Van de drop, de pasta, de pindasaus en de kaas kunnen we nog even genieten. Heerlijk allemaal!!

Als klap op de vuurpijl zijn we gisteren met zijn drieen nog een dag wezen skieen! Caroline heeft de dag "thuis" met de kinderen doorgebracht en Kees en ik zijn met Lisa wezen skieen in Sunshine Village. Wauw... dit was echt super! Mijn eerste echte ski-ervaring! Het was eerst de bedoeling dat Kees en Lisa samen gingen omdat ik toch niet kon skieen. Maar bij nader inzien leek het mij toch ook wel heel leuk om mee te gaan. Even leek het erop of het niets werd..... ik viel namelijk meteen al uit de stoeltjeslift toen ik mijn skistok greep die viel. De hele lift meteen stilgelegd natuurlijk ("I'm sorry.... first time...."), maar al zeg ik het zelf, voor een eerste keer ging ik aardig goed de piste af. We hebben de hele dag geskied en best veel verschillende groene (makkelijke) pistes gedaan. Voor Lisa was het wat minder uitdagend om de groene pistes te nemen, omdat ze al goed kan skieen, maar zodoende kon ze mij met wat tips op de juiste manier naar beneden begeleiden. En aan die groene pistes had ik al mijn handen vol natuurlijk. Kees ging ook hartstikke goed, maar ja, die had een jaar of 15 geleden ook nog met zijn vrienden geskied in Tjechie..... Maar goed, het was een superdag en we kunnen nu alledrie zeggen dat we geskied hebben in de Rocky's!
Ik mis jullie nu al! De tafel wordt niet meer vanzelf afgeruimd..... en ik kan ook niet zo netjes de was opvouwen Caroline. Het wordt tijd dat ik de mannen anders ga opvoeden!
Kortom: het was SUPER dat jullie er waren!

Canmore in Canada.

We zijn in Canada! Tien dagen geleden zijn we zonder noemenswaardige problemen de grens gepasseerd. En die paspoorten die de kinderen niet hebben, daar wordt niet eens naar gevraagd! En net voor de grens werden we nog uitgezwaaid door het nationale symbool van de VS (bald eagle) die zich tegoed deed aan de resten van een hert.

We zijn in 2 dagen van Gardiner (ons laatste adres in de VS) via een prachtige route door de Rocky Mountains naar Canmore gereden. Halverwege hebben we overnacht bij het Glacier Nationaal Park dat nog net in de VS ligt. Die twee dagen was het ook nog eens het mooiste weer van de wereld zodat we op vele plekken konden genieten van prachtige uitzichten. De eerste vijf dagen in Canmore hadden we ook nog hoogzomerse temperaturen, heerlijk die korte broeken weer aan!  Het weer is op dit moment beduidend koeler (graad of 10 geloof ik) en voor de komende dagen geven ze ook veel neerslag op en zelfs sneeuw. Maar goed, na een praatje met een nederlandse emigrant hier in de speeltuin begrepen we ook dat het hier winter is of zomer. Van een voorjaar is eigenlijk nauwelijks sprake, en sneeuwen kan het hier in iedere maand.

Canmore is een plaats met 17.000 inwoners en ligt op ruim een uur rijden van Calgary. Het ligt net buiten het Banff Nationaal Park. Banff NP en Jasper NP  zijn de bekendste nationale parken van Canada. De omgeving hier is echt prachtig. Mooie blauwgroene bergmeertjes tussen de bergen in....... en prachtige uitzichten. Ook weer veel "wildlife", maar die beren hebben we nog steeds niet gezien.
We hebben hier een ruim huis, (dit met het oog op onze gasten die vrijdag landen), waar we al erg veel plezier aan hebben gehad. De basement (onderste verdieping) is namelijk een speelkamer met wat speelgoed, een joekel van een TV en een dartbord.  We hebben allemaal al spierpijn in onze rechterarm! Maar we hebben ook al het een en ander in de omgeving verkend uiteraard. Banff ligt hier 20 minuten rijden vandaan en is een echt touristenplaatsje. Lake Louise is wat verder weg (een uur). Hier zijn we vorige week een middag heen geweest om wat te wandelen. Het was ruim 20 graden, iedereen in korte broek en Loes in het korste rokje dat we bij hebben. Nou had ik er niet zo opgelet dat Lake Louise een aardig stukje hoger ligt dan Canmore. Het was er ook heerlijk weer, maar er lag op plaatsen ook nog een meter sneeuw! Daar gingen we dus met Loes haar rokje door de sneeuw. Zolang we op het "harde"  pad bleven ging het goed maar regelmatig zakten we ook tot aan onze heupen in de sneeuw. Het werd dus een barre tocht. En van dat blauwe-groene water was nog niets te zien want half juni schijnt het ijs pas uit het meer te zijn. Maar het winterschoon is ook bijzonder, zeker met die blauwe luchten boven de bergen uit!

Onze draai hebben we alweer aardig gevonden in Canmore: er is een skatebaan voor Joris, een tennisbaan voor ons, genoeg speeltuinen en meer dan genoeg wandelpaden. Alleen een tafeltennisclubje ontbreekt..... Kees heeft zijn eerste paar bergschoenen versleten, het is al een aardige berggeit (bok) aan het worden. De rest van deze week doen we veel schoolwerk want volgende week houden we natuurlijk vakantie met Lisa en Carolien! Maar eerst is morgen Joris nog jarig! Hij kijkt er al dagen naar uit!