Nationaal Park 't Lege End.

Na die verloren voetbalfinale brak onze laatste week aan in Amerika. Het werd de week van de auto. Toen we 9 maanden geleden onze auto kochten bij een garage in Santa Rosa, verzekerde ze ons ervan dat ze de auto ook weer terug wilde kopen tegen een "goede" prijs. We kochten de auto met slechts 34.000 mijl op de teller. Heel weinig voor een auto uit 2002. In die 9 maanden tijd hebben we zo'n 17.000 mijl gereden en de teller stond dus op ruim 50.000 mijl wat nog erg weinig is en waardoor wij vonden dat we best een aardige prijs konden krijgen. Op naar die bewuste garage dus! Maar helaas kwamen we bedrogen uit en boden ze slechts een kwart van het bedrag wat wij 9 maanden eerder hadden betaald. Veel te weinig dus. Maar de man van de garage was verder heel behulpzaam en adviseerde ons de auto op Craigslist te plaatsen, de Amerikaanse variant van Marktplaats. Diezelfde avond een advertentie met een paar foto's geplaatst en na 20 minuten(!) al het eerste telefoontje. Wauw! Dat gaat goed dacht ik meteen. Dezelfde avond nog een afspraak voor bezichtiging en proef rijden. Ze wilden de auto wel hebben maar de volgende dag bleek dat ze er niet genoeg geld voor hadden. Maar de telefoon bleef veelvuldig gaan. De ene (Mexicaan) na de andere belden voor informatie maar vooral ook om te horen hoeveel we nog in prijs wilde zakken. In totaal hebben we die week 5 serieuze afspraken gehad met potentiele kopers. En meestal wilden of konden ze uiteindelijk niet genoeg betalen. Ik werd al wat zenuwachtiger, toch maar verder omlaag met die prijs? Uiteindelijk zijn we vrijdagavond, 2 dagen voor ons vertrek, tot overeenstemming gekomen met een Mexicaan. Hij betaalde een paar honderd dollar aan en beloofde de volgende dag de rest van het geld te betalen en dan de auto mee te nemen. Zaterdagochtend ging al op tijd de telefoon..... hij had niet genoeg geld, hij moest lenen van een vriend, vriend was niet thuis, etc. Ik voelde het al aankomen.  Om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk hebben we hem in de middag ontmoet en moest er met zijn schoonvader weer worden proef gereden. Schoonvader was inmiddels aardig onder de indruk van onze auto en kon onze koper gelukkig het geld lenen wat hij te kort kwam.  Een hele opluchting voor ons dat die auto nu echt verkocht was en dat wij onze dollars in handen hadden. De rest van het weekend mochten we een auto lenen van de mensen waar we het huisje van huurden. Een hele oude bak die nogal eens uit viel maar wij waren er hartstikke blij mee.
Tussen al het handelen door van die laatste week hebben we ook nog best een aantal leuke dingen gedaan in de omgeving van San Francisco. Zo zijn we bij Muir Woods geweest, een natuurpark met Redwoods. We zijn 2 dagen naar het strand geweest bij Stinson Beach. Marin Headlands bezocht. En we zijn een dag naar Alcatraz geweest, de beruchte gevangenis op een eilandje in de baai van San Francisco. Dit is een topattractie voor SF. Hier komen echt duizenden mensen per dag op af. Vandaar dat we van te voren kaartjes voor de pont hadden gereserveerd. We hebben in het cellencomplex een tour van een uur gevolgd die in het Nederlands was ingesproken door een acteur. Een "gevangene" vertelde over het leven op "the Rock", zoals de gevangenis genoemd werd. Geweldige tour door de hele gevangenis met een hoop leuke details.
Onze terugvlucht was afgelopen maandag, 19 juli, van San Francisco naar London. Net als op de heenvlucht lukte het niet om online in te checken en hadden we dus ook weer de pech dat we niet met zijn vijven bij elkaar konden zitten. Ik zat met Max en Loes en Kees zat 6 rijen verderop met Joris. We vertrokken om 5 uur 's middags en na het diner was het snel de bedoeling om te gaan slapen. We vlogen tenslotte tegen de tijd in dus het zou al snel weer ochtend zijn. De kinderen en ik zijn er gelukkig in geslaagd om een paar uurtjes te dutten. Kees lukte het minder goed. Na een overstap in London gingen we voor het laatste stukje naar Amsterdam. Alles verliep keurig op tijd en daar waren we dan weer. Alleen Kitty zou ons komen ophalen met onze eigen bus. En gelukkig was dat ook zo, geen grote delegaties op Schiphol. In Giessenburg bij Kees zijn ouders had het grootste deel van de familie zich verzamelt om ons te verwelkomen. Hartstikke gezellig om iedereen zo in een keer te zien en alvast een beetje bij te kunnen kletsen. Daarna richting Oudendijk, ook daar stond ons een feestelijk onthaal te wachten. Alle buurtjes hadden zich verzameld in onze tuin die omgedoopt was tot Nationaal Park 't Lege End.

Weer thuis dus....... Eerlijk gezegd had ik er zelf van te voren nogal gemengde gevoelens over. De tijd is omgevlogen, we hebben ontzettend veel gezien en veel gedaan, andere mensen leren kennen, 9 maanden een nomaden-bestaan geleid. We hebben een geweldig reis gemaakt. We zijn allemaal gegroeid, letterlijk, maar ook figuurlijk, allemaal op onze eigen manier. Het is mij heel goed bevallen, ik hoefde nog niet zo nodig terug.  Het is nu zaterdagavond en ik probeer alweer 4 dagen te wennen aan mijn eigen huis. Gelukkig gaat het steeds beter. Van het tijdsverschil hebben we in ieder geval heel wat minder last als op de heenweg. Maar de kinderen genieten deze dagen nog het meest. Iedere dag wordt er naar hartelust gespeeld met vriendjes, vriendinnetjes en de buurmeisjes. En de hooihut is helemaal geweldig. Ze moeten even inhalen wat ze de afgelopen 9 maanden hebben gemist. En gelijk hebben ze.....

Tot slot:
Omdat dit mijn laatste bericht is willen wij bij deze een aantal mensen bedanken. Om te beginnen Petra en Martin: bedankt voor de goede zorgen voor ons huis. Henry en Caroline: bedankt voor het overnemen van de werkzaamheden in Giessen. Zonder jullie hadden wij deze reis niet kunnen maken. Kitty: bedankt voor het wegbrengen en weer ophalen vanaf Schiphol. En verder iedereen bedankt voor de reacties op onze weblog, de mails, de e-cards en natuurlijk alle skype-gesprekken die we gevoerd hebben. Dit waren vele uurtjes bij elkaar en was erg gezellig. Dit alles heeft ons nog meer plezier gegeven tijdens de hele reis. Familie en buurtjes (en Lisa): bedankt voor het warme onthaal van dinsdagavond! Een hele fijne thuiskomst op deze manier. En iedereen bedankt voor het lezen van mijn berichten en het kijken naar onze filmpjes. Het was leuk om een reisverslag op deze manier bij te houden, ook voor onszelf.
Tot slot wensen wij iedereen een hele fijne zomervakantie en tot snel!

Terug bij het begin.

Nog maar een week en dan is onze reis alweer voorbij. We zijn eigenlijk al een beetje aan het thuis komen. Dat begon vorig weekend toen we weer terug kwamen in Californie, de staat waar onze reis begon. Maar nu kwamen we terug via de noordkust waar we meteen een paar dagen zijn gebleven om het Redwood Nationaal Park te bezoeken. De hoogste bomen ter wereld staan hier. De Redwoods staan alleen in een smalle strook langs de kust van Californie. Het is familie van de Sequoia-bomen die we in Yosemite en Sequoia Nationaal Park hadden gezien. Sequoia bomen zijn lager maar breder in omvang zodat die wat volume betreft het grootst zijn. Maar de Redwoods zijn dus het hoogst (kunnen jullie het nog volgen?!). Het is ook weer een bijzonder park waar je je ogen uitkijkt (vooral naar boven).
Na de Redwoods zijn we landinwaarts gegaan en hebben we in Redding overnacht wat ook nog in het noorden van Californie ligt. Deze omgeving bleek verrassend mooi. Hier hadden we niet echt op gerekend. Hier zijn ook een aantal nationale parken (Crater Lake, Lassen) die absoluut de moeite waard waren om te bezoeken als we hier tijd voor hadden ingepland. Een van de weinige keren dat ik wat dat betreft een inschattingsfout heb gemaakt met de planning. Maar goed, zo blijven er altijd nog plaatsen over om naar terug te gaan. Die ene overnachting in Redding was op Independence Day. 4 Juli is de dag waarop Amerika hun onafhankelijkheid viert van Engeland een paar honderd jaar geleden. Dit gaat traditioneel gepaard met veel vuurwerk. In de meeste plaatsen wordt een groot gemeenschappelijk vuurwerk afgestoken wat door alle inwoners wordt aanschouwd. Redding is een behoorlijk grote plaats en er waren dan ook duizenden mensen op de been voor het vuurwerk. De meeste mensen hadden 's middags al een compleet tentenkamp opgebouwd met BBQ's, slaapzakken en zelfs zwembadjes voor de kinderen, om toch vooral een goed plaatsje te hebben in de avond. En dat voor 20 minuten vuurwerk..... Maar ik moet eerlijk zeggen, ik heb zelden zo'n indrukwekkend vuurwerk gezien.

Helaas konden we dus niet langer blijven in Redding omdat ik ons volgende verblijf van 4 nachten al had vastgelegd. En dat betekende nog meer thuiskomst: we verbleven namelijk weer in The Fire Escape Cabin (brandweerhuisje) in Oakhurst waar we vorig jaar van half november tot half december ook al hadden gebivakkeerd. De kinderen waren meteen helemaal thuis met al het speelgoed en de schommel in de boom voor het huis. In de zomer is het hier bloedheet, zo ook de dagen dat wij er waren. De temperatuur lag zo tussen de 30 en 35 graden, we waren dus ook blij met de airco die inmiddels geïnstalleerd was. We gingen nog een keer terug naar Oakhurst om Yosemite in de zomer te bezoeken. Dit park hadden we vorig jaar dus in de herfst en zelfs met sneeuw bezocht. Toen rustig, nu overvol!

Maar nu was alles prachtig groen en door de late sneeuwval waren ook de watervallen nog heel spectaculair. Ondanks de ongekende drukte zijn we blij dat we hier nog een paar dagen zijn geweest. We hebben weer geweldig mooie wandelingen gemaakt die in de winter niet mogelijk waren door de sneeuwval. Maar we zijn ook nog een middag naar Bass Lake geweest. Een groot meer vlakbij Oakhurst waar alle waterrecreatie mogelijk is. Wij wilden een jetski huren maar kwamen uiteindelijk in een klein metalen vissersbootje terecht waarmee we met 15 km per uur een paar uur over het meer hebben gecruised.
Afgelopen vrijdag hebben we Oakhurst weer verlaten en zijn we richting San Francisco gereden waar we onze laatste 10 dagen zullen zijn. Ons laatste huisje is ook meteen het kleinste huisje. Loes en Joris slapen in de kast om ruimte te besparen. Dit vinden ze natuurlijk geweldig! Loes past er precies in, Joris moet een beetje met opgetrokken knieën liggen. Maar het is net een kleine bedstee zoals je kunt zien. Max heeft de hele bank voor zich alleen en Kees en ik kunnen gewoon in bed slapen (wat een luxe!). Een beetje behelpen dus deze laatste dagen.

Gisteren zijn we op bezoek geweest bij de familie Singhal. Zij wonen hier in de Bay-area en hebben 2 jongens in de leeftijd van Max en Joris. Toen wij 7 maanden geleden in het King's en Sequoia Nationaal Park waren hebben we hun ontmoet. Per email hebben we daarna contact gehouden en nu waren we dus in de gelegenheid om elkaar weer te ontmoeten. Het was ontzettend gezellig. We hebben bij hun gegeten en zijn met elkaar naar een waterpark geweest. Ook voor de kinderen was het super om weer lekker met andere kinderen te kunnen spelen. To Naresh, Ruma, Rishabh and Rijul: Thanks again for the wonderfull day and we are looking forward to having you as our guest in The Netherlands one day!
Vandaag was een wat mindere dag. Net als bij jullie waarschijnlijk. Ook wij zaten gesminkt voor de televisie om oranje kampioen te zien worden. De mensen waar wij ons huisje van huren wonen boven ons en zijn Spanje-supporters en hadden dus een betere dag.....

De staat Washington.

Na aankomst in de Verenigde Staten hebben we een week doorgebracht in een huisje in Marysville, een uur ten noorden van Seattle. We hadden een heerlijk huisje vlak aan het strand. We hoefden alleen de weg maar over te steken. Seattle staat bekend om de overvloedige regenval. Die week dat wij er waren was het voor het eerst 75 graden Fahrenheit (bijna 24 Celsius) sinds 9 maanden! En de hele week was het eigenlijk lekker strandweer. We zijn regelmatig naar het strand geweest: hutten gebouwd, krabben gezocht, op een boomstam rondgedreven, gevaren met het roeibootje wat achter het huis lag en hutten gebouwd met het aangespoelde hout. Ook hadden we nog bijna een slang in de hut! Gelukkig kroop hij weer terug in zijn holletje, maar wel oppassen dus. Nou bleek dit achteraf een onschuldige variant te zijn die wel bijt maar niet giftig is. Maar we hebben ook nog andere dingen gedaan. Op de enige bewolkte dag hebben we vliegtuigenfabrikant Boeing bezocht. Hier werken 30.000 mensen aan de verschillende typen vliegtuigen. De fabriekshal is het grootste gebouw in volume ter wereld. Een ander leuk feitje is dat de mensen die 25 jaar in dienst zijn, naast de fabriek mogen parkeren, de rest moet met de bus naar het werk. In Seattle hebben we het goudzoekersmuseum bezocht en daar werd ook even voorgedaan hoe dat goud zoeken nu in zijn werk gaat met zo'n pannetje in een stroompje. Nou, wij deden het best aardig op Vancouver Island met een frisbee. Maar rijk word je er niet van.

Na vertrek uit Marysville zijn we de baai overgestoken en richting Olympia Nationaal Park gereden. In Port Angeles hebben we 2 nachten in een motelletje geslapen om ruim de tijd te hebben om het park te bezoeken. Een heel divers park met bergen en een alpen-achtige omgeving. Aan de andere kant zijn er plaatsen met regenwoud en ook een prachtig ruige kuststrook behoort tot dit park. Tijdens een bergwandeling zagen we o.a. deze bergmarmot.
De dagen daarna zijn we afgezakt via de kust van Washington en Oregon tot in het noorden van Californie waar we nu zijn. De kust van Washington lijkt veel op die van Vancouver Island: ruige rotskust met kleine eilandjes ervoor die ooit verbonden waren met het vasteland. De kust van Oregon is ook prachtig. Gisteren hadden we jammer genoeg een regendag en konden we er niet veel van zien. Vandaag weer mooi weer en genoten van de uitzichten waar we langs reden. Momenteel verblijven we in Crescent City voor 2 nachten om het Redwood Nationaal Park te bezoeken.
Het vuurwerk wat we met de jaarwisseling hier hebben gemist wordt op 4 juli goedgemaakt want dan vieren de Amerikanen hun onafhankelijkheidsdag waar ze heel trots op zijn en wat in de avond afgesloten wordt met veel vuurwerk.

Zo vertelde deze week een gepensioneerde Amerikaan over zijn bezoek aan Nederland, al die fietsen dwars door elkaar heen met van alles en nog wat aan het stuur en dat zonder ongelukken, prachtig vond hij het. Het mooiste vond hij het vlagvertoon van de Nederlanders. Overal waar hij keek zag ie vlaggen aan de gevels: "ik bewonder jullie trots op jullie land", zei hij gemeend (zijn bezoek was voor de winst op Brazilie). Kees vroeg hem in welke maand hij ons landje had bezocht: "eind april, begin mei" zei hij.