Yosemite.

Na ruim een week zijn we alweer aardig gewend in ons nieuwe huisje. Wat minder luxe als we gewend waren in Rio Nido maar dat mag de pret zeker niet drukken.
We zijn inmiddels drie keer in het Yosemite Park geweest. Twee keer naar de "Giant Sequoias" in het zuiden van het park. Dit is voor ons het dichtste bij, een klein half uurtje rijden. We hadden in Rio Nido al aardig wat hoge bomen gezien, maar de sequoias die hier staan zijn zeker zo indrukwekkend. De omgeving kwam wat rommelig over door de bosbranden die hier van de zomer hebben gewoed. Sequoias zijn hiertegen bestand en overleven bosbranden, maar er lag nogal wat verbrand hout. Ook hebben we hier de eerste sneeuw gezien! Maar gezien de hoeveelheid vonden we het nog niet nodig om sneeuwkettingen aan te schaffen en was het ook nog niet vereist in het park.
Afgelopen woensdag zijn we naar Yosemite Valley geweest. Dit is de kern van het park en ziet er compleet anders uit: grote, steile rotspartijen afgewisseld met watervallen. Op dit moment komt er niet zoveel water meer naar beneden, in het voorjaar als de sneeuw smelt zijn ze wat dat betreft indrukwekkender om te zien. Dat weerhield ons er echter niet van om een wandeling te maken naar de "Vernall Falls". Een wandeling van een paar uur met een hoogteverschil van ruim 300 meter. Ondanks het weinige water was hij zeker nog de moeite waard om te zien. Ook voor de kinderen was het een leuke wandeling. Boven aan de waterval lage grote rotsen door het water verspreid waar ze overheen konden lopen en klimmen.Vandaag (28 november) is Max jarig en 10 jaar geworden. Hij mocht kiezen wat hij op zijn verjaardag wilde doen: thuisblijven dus. Maar morgen gaan we wel weer een dag op pad want dan kan hij meteen zijn fototoestel uitproberen wat hij van opa en oma en ons heeft gekregen. Kees heeft mede voor deze gelegenheid weer een filmpje in elkaar gezet wat we op youtube hebben geplaatst. Hier is de link (als het goed is...., en zo niet: Max in Amerika; familieromeijn).

Omdat de animo bij de kinderen niet altijd even groot is om te gaan wandelen (en dat is toch de belangrijkste activiteit die je hier in de regio kunt doen), trekt Kees er ook weleens alleen op uit of met 1 kind. Want je hoeft niet helemaal naar het Yosemite te rijden om mooie wandelingen te kunnen maken. Hier in de buurt zijn ook verschillende mooie routes en het weer is nog steeds te mooi om de hele dag binnen te blijven zitten.

De eerste verhuizing.

Onze laatste week in Rio Nido was het weer nog steeds prachtig en daarom hebben we nog verschillende keren lekker gewandeld in het bos. Een paar keer alleen met Max, die houdt het allemaal het beste vol, en die vindt het dan ook leuk om de leiding in zo'n wandeling te nemen. "Ben je nu al moe? We moeten echt nog heel ver" en "ik weet de weg, volg mij maar". Maar we hebben ook nog een keer met zijn allen een rondje van dik 10 kilometer gemaakt. En zoals jullie op de foto kunnen zien krijgt Loes er ook steeds meer plezier in! Gelukkig maar want inmiddels zitten we in een gebied waar nog veel meer te wandelen valt en de bergen nog een stukje hoger zijn.
Gisteren zijn we verhuisd van Rio Nido naar Oakhurst. Het was in totaal een kleine 500 kilometer. We hebben nog een ommetje gemaakt om wat meer van de Sonoma wijnregio te zien en dat was gelukkig ook de moeite waard. Nog net voor het donker kwamen we aan in ons nieuwe huisje. De kinderen waren meteen enthousiast bij het zien van al het speelgoed wat er was en met name de "schommel" (touw in de boom waar aan geslingerd wordt) werd meteen beklommen. Het huisje heet "The Fire Escape cabin". De eigenaar is brandweerman en dit huisje is hun toevluchtoord als ze weg zijn van huis. Het is helemaal aangekleed in brandweer-stijl. Dit varieert van oude brandweerauto's, een lamp op een blusapparaat tot fotoboeken en badeendjes met brandweerkleding aan. Verder is het een knus houten huisje met wel wat "gebruiksaanwijzingen" (zoals de internetverbinding die iedere keer opnieuw ge-reset moet worden). Een verrassing was dat ze al een kerstboom voor ons binnen hadden gezet! Ook al vertrekken we hier weer op 17 december, het is toch heel gezellig en we gaan hem de komende week optuigen met allerlei knutselwerkjes. Jullie zitten helemaal in de Sinterklaas-sferen natuurlijk, maar bij ons komt over 5 weken "Santa" langs.
We zitten zo'n 5 kilometer buiten Oakhurst (een plaatsje van ca. 2500 inwoners, waar alles te krijgen is) in een hele rustige buurt, midden in de natuur. Vanmiddag liep er nog een hele groep herten, of liever gezegd reeën, langs. Ze waren vrij tam, ze stonden me uitgebreid te bekijken hoe ik voorzichtig dichterbij kwam om foto's te maken. Ze sprongen gewoon over de hekken heen van de tuinen, heel bijzonder om te zien. Ook zitten overal spechten, het bovenste houtwerk van het huis is zelfs met een net beschermd omdat ze al zoveel gaten in de planken hebben gepikt. Ook schijnen er weleens beren rond te lopen. Er is ons in ieder geval op het hart gedrukt om de deksels van de vuilcontainers net als in Rio Nido dicht te binden om dit soort confrontaties te voorkomen.
Ook is ons aangeraden om sneeuwkettingen te kopen! Zeker als we naar Yosemite gaan schijnt het verplicht te zijn om ze bij te hebben. We zitten 13 mile van de zuid-ingang van het Yosemite Nationaal Park en daar gaan we dit weekend zeker een kijkje nemen.

Wandelen en Wijn.

Het is bij ons nu maandagavond (de datum boven de berichten houdt jullie tijd aan, dus dinsdag) en alweer bijna een week geleden dat er wat is geschreven. Nu valt er ook echt niet over iedere dag uitgebreid te berichten, we beperken ons wat dat betreft tot de hoogtepunten. Zo'n hoogtepunt was het afgelopen zaterdag. Het weer was na een paar regenachtige dagen weer mooi en dan trekken wij er op uit! We zijn inmiddels al een aantal keren in het nabij gelegen Armstrong Redwoods State Park geweest (dat van die hoge bomen) voor wat kortere wandelingen. Maar Kees wilde graag eens een lange wandeling maken naar "Bullfrog Pond". Omdat het een wandeling van ruim 15 kilometer in totaal is met ook aardig wat hoogteverschil (ca. 500 meter) wisten we niet goed of de kinderen dit aan zouden kunnen. Aanvankelijk hadden ze er ook geen trek in. Maar nadat we ze een hotdog en een ijsje in het vooruitzicht hadden gesteld (ja, soms moet je ze gewoon omkopen), gingen we vol goede moed op pad. En oke, er is best wat gemekkert onderweg, en af en toe vloeide er bij Loes ook best een traantje, maar over het geheel genomen is het boven verwachting gegaan. We hebben er 5 uur over gedaan, en voor de kinderen (vooral voor Loes) vind ik dat toch wel een hele prestatie. Loes: "Ik vindt bergen leuk om naar te kijken, niet om in te lopen", en "WANNEER ZIJN WE ER NOU????". Onderweg zijn we weer het nodige tegen gekomen van prachtige vergezichten tot met mos begroeide bomen. Zelfs een slang hebben we door het gras heen zien glijden! En Joris stond oog in oog met een hert dat net het pad overstak. Voor dat soort momenten ben je altijd te laat met je fototoestel. Gelukkig zijn we die bergleeuwen waar voor gewaarschuwd werd niet tegengekomen.
Zondag waren Kees en ik toch wat stijfjes van de wandeling (ja, de jaren gaan tellen..... de kinderen hadden nergens last van!).
Deze regio staat niet alleen bekend om zijn hoge bomen, er wordt hier ook veel wijn gemaakt. Even voor de liefhebbers: de wijnregio waar wij hier in zitten heet Russian River Valley, deze maakt deel uit van de Sonoma Wine Country en ligt ten westen van de (in NL iets bekendere) Napa Valley. De Russian River Valley staat bekend om zijn Pinot Noir en Chardonnay. Laat die laatste nou mijn favoriete wijn zijn! Hoog tijd om ook eens bij een paar wijnmakerijen te gaan kijken. We werden verrast door werkelijk prachtige locaties en absurd dure wijnen. Eerst dachten we nog dat de prijs per doos was, maar het bleek toch echt per fles te zijn. En dan te bedenken dat wij voor 10 dollar een 5 liter box Chardonnay (uit de supermarkt) in de koelkast hebben staan. Maar, eerlijk is eerlijk.....na wat geproefd te hebben steekt die wijn er ook met kop en schouders bovenuit. Maar wij blijven Nederlanders en meer dan 1 flesje kopen we dus echt niet.
Met school gaat het allemaal zijn gangetje. Max en Joris hebben net als de kinderen in de klas veel toetsen deze week: taal, aardrijkskunde en begrijpend lezen. En ook Loes doet het hartstikke goed (al heeft ze er niet altijd evenveel zin in: "saai, ik kan toch al lezen?!)).
Joris heeft echt behoefte aan contact met andere kinderen. Omdat dat toch was lastiger is hier, heeft hij zich op Hyves gestort. Dagelijks moeten er krabbels worden verstuurd naar vriendjes. Daarnaast hebben de kinderen naast de Nintendo nog een andere hobby, namelijk vingerhaken! De ene bol wol na de andere gaat er door heen.
We zitten nog ruim een week hier in Rio Nido. Volgende week woensdag (18 november) vertrekken we naar Oakhurst waar we wederom voor 30 dagen een huis hebben gehuurd. Oakhurst ligt hier ongeveer 5 uur rijden vandaan, vlakbij het Yosemite Nationaal Park. Ook het King's Canyon en Sequoia Nationaal Park liggen daar niet ver vandaan en er is dus weer genoeg te zien.

Jarige Juf.

"Truus, Truus wakker worden, alles trilt"!!! Onze eerste aardbeving hier. Dat was 4 uur 's nachts. 's Morgens op internet gezocht op een soort seismografische site en jawel...... hier in de omgeving was er een waargenomen (2.0 op de schaal van Richter en 50 km verderop). Dus toch niet gedroomd.
Zaterdagavond Halloween. Joris was er al dagen druk mee.... als vampier of toch maar graaf Dracula? Wij 's avonds door de straat: het traditionele "trick-or-treat" liedje kennen ze niet dus zongen ze: "Ik ga naar Frankrijk, ik kom nooit meer terug..... ". Tot groot vermaak van ons en eigenlijk ook wel van die Amerikanen die het wel leuk vonden klinken. Zakken vol met snoep waar dagen op geteerd kan worden.
De volgende dag een bezoek gebracht aan San Francisco. De eerste stop was bij de Golden Gate bridge: een bekende van tv en in het echt een prachtige brug. Op zoek naar een parkeerplaats een idee gekregen dat er echt steile straten door SF lopen (doodeng trouwens). Tijd voor een ijsje op pier 39: een mengelmoes van vermaak zoals eten, winkels, straatartiesten en het thuisfront van honderden zeeleeuwen. Max kreeg in een winkel een gesigneerde LP van de Beatles in z'n handen gedrukt met een prijskaartje eraan van $15.000. "Geef maar gauw terug aan die meneer voordat je hem laat vallen en we aangeklaagd worden". Kees en de jongens hebben ook een 4-D film gezien. Meegemaakt, kunnen we beter zeggen want alle zintuigen werden erbij betrokken. We kwamen ook een meneer tegen die z'n hagedis (of ander groen reptiel) aan het uitlaten was. En de wereldberoemde bosjesman die mensen laat schrikken. In de chinese wijk gegeten met stokjes en gecommuniceerd met handen en voeten. Verder gereisd met de kabelwagen, een transportmiddel dat wordt voortbewogen d.m.v. een kabel die net onder het wegdek loopt. Op naar de hippie-wijk. Joris verbaasde zich erg over de bedelaars die we onderweg zagen (hebben die dan geen opa en oma?). Weinig gevonden van de zogenaamde oude hippie-cultuur. Wel veel winkels met waterpijpen, t-shirts en andere prullaria. Met de bus en kabelwagen (voor de kinderen het hoogtepunt van SF) weer terug naar de auto en na een dagje San Francisco-in-vogelvlucht, weer terug naar "huis".Gisteren vol goede moed begonnen aan de tweede schoolweek. Meteen maar een beetje vooruit gewerkt want vandaag (3 november) was de juf jarig! Ja, en dan wordt er natuurlijk wat minder gewerkt op school. Na de chocolade cakejes met slagroom zijn we vanmiddag heerlijk een paar uurtjes naar het strand geweest om dit te vieren, het was 28 graden en zelfs op het strand lekker warm. Golven vangen, steentjes zoeken, in het zand tekenen en schrijven.......... gewoon lekker gerelaxed. Op tijd weer richting huis want ook hier wordt het om 5 uur al donker. Afgelopen weekend is hier ook de klok verzet en is ons tijdverschil weer 9 uur.
Tot slot wil ik iedereen nog bedanken voor de felicitaties via e-mail, weblog en e-card. Maar ook voor jullie reacties in het algemeen: wij stellen het erg op prijs, ga daar vooral mee door!