Hele fijne feestdagen voor iedereen!

Ons nieuwe onderkomen is in Solana Beach, een klein half uurtje ten noorden van San Diego. We zitten middenin een appartementencomplex aan de oceaan met 4 tennisbanen voor onze neus, een zwembad(je), 2 hottubs en een tafeltennistafel. Momenteel is maar de helft van de appartementen bewoond. Dat in tegenstelling tot de zomer, dan is het helemaal vol. Wat we om ons heen zien zijn voornamelijk bejaarden en surfers (ja, zelfs af en toe een bejaarde surfer). We zitten hier in de Randstad van Californie, hartstikke druk dus. Wel even wat anders als Oakhurst. Hier ook geen brandweerhuisje maar een strandhuisje. Werkelijk overal staan en hangen vuurtorens, meeuwen, schelpen, boten en andere aan zee en strand gerelateerde spullen. Tot nu toe zijn we druk met tennissen, tafeltennissen, zwemmen, waveboarden (Joris) en naar de zee gaan.

Hoewel het nu vakantie is denken we erover om toch met school wat vooruit te gaan werken. We willen namelijk nog een paar attractieparken bezoeken zoals Disneyland en Seaworld, maar gezien de kerstdrukte is het verstandiger om dat na de vakantie te doen. Dat betekent wel dat we nu een paar dagen school moeten doen.
We hebben trouwens prachtige foto's gekregen van Nederland onder de sneeuw (bedankt Jan!) en ik moet zeggen dat er best een beetje jaloers naar werd gekeken..... Wat geweldig, zoveel sneeuw in de kerstvakantie. Hopelijk hebben jullie er nog een aantal dagen plezier van. Wij genieten hier van het iets warmere weer (zo'n 15 tot 20 graden). Kerst op een ander continent is voor ons niet de eerste keer maar het blijft toch bijzonder.

Wij wensen iedereen hele fijne kerstdagen en een gelukkig en gezond 2010!!

Winter in Yosemite.

Hier ons laatste bericht vanuit Oakhurst. Vrijdag vertrekken we richting San Diego. Gisteren zijn we voor (voorlopig) de laatste keer naar het Yosemite Park geweest. De vorige keren dat we naar The Valley (het centrum) van Yosemite gingen lag er nog geen sneeuw en konden we wandelingen maken naar de watervallen. Nu dus in de sneeuw en een heel ander gezicht. Omdat de wandelpaden onder de sneeuw lagen was het te gevaarlijk om nog een waterval te beklimmen. We hebben ons voornamelijk in de geschiedenis van het park verdiept. We zijn naar het visitor centre en het museum geweest en hebben er een hoop geleerd over het ontstaan van het park en de mensen die er gewoond hebben. We hebben ook het genoegen gehad om de wereldbefaamde Julia Parker te ontmoeten. Joris kwam geschrokken naar me toe: "Pap, daar zit een echte, die beweegt!" Zit daar een vrouwtje in het museum van rond de 80 jaar jong manden te vlechten. Nee, Gerrit Romeijn kende ze niet nadat we hadden verteld over de grote concurrent van haar uit Holland. Het meest frappante van alles was dat ze enorme gelijkenis vertoonde met de moeder van Kees zijn moeder (oma Zanen): zeer belangstellend waar wij vandaan kwamen en wat we deden in het dagelijks leven, tussendoor nog wat geschiedenis van haar kant, een geboren vertelster. Door een liedje voor Loes te zingen werd ook haar hart gestolen. Zij geeft sinds 1960 de gebruiken en gewoonten van haar indianenstam door aan mensen die het Yosemite bezoeken. Joris was met name geïnteresseerd in al het gereedschap en de wapens die er tentoon werden gesteld en die door de indianen werden gemaakt. We kregen allemaal een stukje "obsidian" (vulkanisch glas) wat als soort gereedschap (mesje) dient. En Loes kreeg nog een borsteltje van plantenhaar voor haar barbies (die allemaal thuis zijn...). Daarna nog een wandeling naar de voet van de Yosemite Falls gemaakt waar de mannen zich meteen even konden uitleven in de sneeuw.

De terugweg moest noodgedwongen via een kleine omweg. We wilden de sneeuwkettingen die op de route van de heenweg nodig waren, niet meer gebruiken omdat er een schakeltje was afgebroken (en dat al bij het tweede gebruik). De langere terugweg lag lager en daar waren geen kettingen nodig.

Het meeste van de sneeuw die in het Yosemite Park lag was gevallen in een sneeuwstorm die op 7 december de bergen passeerde, en toen het bij ons in Oakhurst ook sneeuwde. Eind vorige week heeft het in Oakhurst veel geregend en was de sneeuw na een paar dagen jammer genoeg weer weg, maar in Yosemite lag er gelukkig nog genoeg. Maar wat het weer betreft zijn we ons ook al op San Diego aan het oriënteren: 21 graden morgen! Maar voor jullie te hopen dat de vorst in Nederland doorzet en dat iedereen weer op de schaatsen kan in de Kerstvakantie!

Kings Canyon en Sequoia Nationaal Park.

Afgelopen weekend zijn we naar bovengenoemde parken geweest. Deze liggen wat meer zuidelijker in de Sierra Nevada dan het Yosemite Park. De bergen zijn er hoger, dus is het er wel kouder dan we gewend zijn. Het is zo'n 3 uur rijden tot de kern van het park en daarom hadden we besloten om er te overnachten. Het was prachtig weer (alleen koud dus) en de sneeuw die er op plaatsen nog lag was van bijna 2 weken geleden. Sneeuwkettingen hadden we dus (gelukkig) weer niet nodig. King's Canyon NP bestaat uit een grote kloof (de naam zegt het al) die maar tot half november toegankelijk is i.v.m. vallende rotsen. Het gedeelte van de bossen is het hele jaar door open. In het Sequoia NP, wat er meteen onder ligt, zijn ook wat wegen afgesloten omdat het winter is. Maar de hoogtepunten zijn het hele jaar door bereikbaar: de sequoia bossen. In deze parken staan de grootste sequoia's ter wereld: General Sherman (nr.1) en General Grant (nr.3), maar ook nog een heleboel andere indrukwekkende sequoia-bomen. Ook hebben we weer wat gewandeld en zijn we erachter gekomen dat we toch wat warmere handschoenen en mutsen moeten kopen als we ook nog in de Rocky Mountains willen gaan lopen. Wat dat betreft hebben we een goede voorproef gehad. Naast de herten en eekhoorns waar we inmiddels wel aan gewend zijn, hebben we ook een coyote gezien. Beren hebben zich nog steeds niet laten zien. Nu zijn de meeste waarschijnlijk ook in winterslaap maar dat betekent niet dat je er geen tegenkomt. Joris zei: "pap, geloof jij in beren?" (we hadden hem net verteld dat Sinterklaas niet bestond).
We hebben overnacht in een soort familiehotel waar een hoop (oud) speelgoed was en zelfs een tafeltennistafel. Ook werd er geknutseld met de kinderen en hebben Max, Joris en Loes voor het eerst echt met andere kinderen gespeeld. Buiten was er ook een grote hottub. Daar hadden we sinds Rio Nido niet meer ingezeten dus daar hadden we wel zin in. Bij gebrek aan zwemkleding zijn we er maar zonder in gesprongen. Na 5 minuten kwam er iemand naar buiten met het vriendelijke verzoek om wat aan te doen ("it is a beautifull environment, and I understand it, but please.... even the little ones.... put something on")
Vandaag zou het een regenachtige dag worden volgens de lokale weermannen. Maar tot onze verrassing ging dat al snel over in sneeuw! Er ligt toch wel zo'n 8 cm sneeuw en het ziet er prachtig uit! We zijn benieuwd naar de komende dagen. Volgens diezelfde weermannen schijnt morgen de zon weer maar de mensen in de buurt denken er anders over. Als de sneeuw er morgen nog ligt moet Kees te voet naar het dorp om proviand in te slaan (en sneeuwkettingen te halen....) want door die bergen hier durven we nog geen meter te rijden in die sneeuw. In onze straat komt namelijk geen sneeuwschuiver langs. Wel gek, nu midden in de winter en vorige week nog kip roosteren in het bos en zonnen op een kale rots.

Yosemite.

Na ruim een week zijn we alweer aardig gewend in ons nieuwe huisje. Wat minder luxe als we gewend waren in Rio Nido maar dat mag de pret zeker niet drukken.
We zijn inmiddels drie keer in het Yosemite Park geweest. Twee keer naar de "Giant Sequoias" in het zuiden van het park. Dit is voor ons het dichtste bij, een klein half uurtje rijden. We hadden in Rio Nido al aardig wat hoge bomen gezien, maar de sequoias die hier staan zijn zeker zo indrukwekkend. De omgeving kwam wat rommelig over door de bosbranden die hier van de zomer hebben gewoed. Sequoias zijn hiertegen bestand en overleven bosbranden, maar er lag nogal wat verbrand hout. Ook hebben we hier de eerste sneeuw gezien! Maar gezien de hoeveelheid vonden we het nog niet nodig om sneeuwkettingen aan te schaffen en was het ook nog niet vereist in het park.
Afgelopen woensdag zijn we naar Yosemite Valley geweest. Dit is de kern van het park en ziet er compleet anders uit: grote, steile rotspartijen afgewisseld met watervallen. Op dit moment komt er niet zoveel water meer naar beneden, in het voorjaar als de sneeuw smelt zijn ze wat dat betreft indrukwekkender om te zien. Dat weerhield ons er echter niet van om een wandeling te maken naar de "Vernall Falls". Een wandeling van een paar uur met een hoogteverschil van ruim 300 meter. Ondanks het weinige water was hij zeker nog de moeite waard om te zien. Ook voor de kinderen was het een leuke wandeling. Boven aan de waterval lage grote rotsen door het water verspreid waar ze overheen konden lopen en klimmen.Vandaag (28 november) is Max jarig en 10 jaar geworden. Hij mocht kiezen wat hij op zijn verjaardag wilde doen: thuisblijven dus. Maar morgen gaan we wel weer een dag op pad want dan kan hij meteen zijn fototoestel uitproberen wat hij van opa en oma en ons heeft gekregen. Kees heeft mede voor deze gelegenheid weer een filmpje in elkaar gezet wat we op youtube hebben geplaatst. Hier is de link (als het goed is...., en zo niet: Max in Amerika; familieromeijn).

Omdat de animo bij de kinderen niet altijd even groot is om te gaan wandelen (en dat is toch de belangrijkste activiteit die je hier in de regio kunt doen), trekt Kees er ook weleens alleen op uit of met 1 kind. Want je hoeft niet helemaal naar het Yosemite te rijden om mooie wandelingen te kunnen maken. Hier in de buurt zijn ook verschillende mooie routes en het weer is nog steeds te mooi om de hele dag binnen te blijven zitten.

De eerste verhuizing.

Onze laatste week in Rio Nido was het weer nog steeds prachtig en daarom hebben we nog verschillende keren lekker gewandeld in het bos. Een paar keer alleen met Max, die houdt het allemaal het beste vol, en die vindt het dan ook leuk om de leiding in zo'n wandeling te nemen. "Ben je nu al moe? We moeten echt nog heel ver" en "ik weet de weg, volg mij maar". Maar we hebben ook nog een keer met zijn allen een rondje van dik 10 kilometer gemaakt. En zoals jullie op de foto kunnen zien krijgt Loes er ook steeds meer plezier in! Gelukkig maar want inmiddels zitten we in een gebied waar nog veel meer te wandelen valt en de bergen nog een stukje hoger zijn.
Gisteren zijn we verhuisd van Rio Nido naar Oakhurst. Het was in totaal een kleine 500 kilometer. We hebben nog een ommetje gemaakt om wat meer van de Sonoma wijnregio te zien en dat was gelukkig ook de moeite waard. Nog net voor het donker kwamen we aan in ons nieuwe huisje. De kinderen waren meteen enthousiast bij het zien van al het speelgoed wat er was en met name de "schommel" (touw in de boom waar aan geslingerd wordt) werd meteen beklommen. Het huisje heet "The Fire Escape cabin". De eigenaar is brandweerman en dit huisje is hun toevluchtoord als ze weg zijn van huis. Het is helemaal aangekleed in brandweer-stijl. Dit varieert van oude brandweerauto's, een lamp op een blusapparaat tot fotoboeken en badeendjes met brandweerkleding aan. Verder is het een knus houten huisje met wel wat "gebruiksaanwijzingen" (zoals de internetverbinding die iedere keer opnieuw ge-reset moet worden). Een verrassing was dat ze al een kerstboom voor ons binnen hadden gezet! Ook al vertrekken we hier weer op 17 december, het is toch heel gezellig en we gaan hem de komende week optuigen met allerlei knutselwerkjes. Jullie zitten helemaal in de Sinterklaas-sferen natuurlijk, maar bij ons komt over 5 weken "Santa" langs.
We zitten zo'n 5 kilometer buiten Oakhurst (een plaatsje van ca. 2500 inwoners, waar alles te krijgen is) in een hele rustige buurt, midden in de natuur. Vanmiddag liep er nog een hele groep herten, of liever gezegd reeën, langs. Ze waren vrij tam, ze stonden me uitgebreid te bekijken hoe ik voorzichtig dichterbij kwam om foto's te maken. Ze sprongen gewoon over de hekken heen van de tuinen, heel bijzonder om te zien. Ook zitten overal spechten, het bovenste houtwerk van het huis is zelfs met een net beschermd omdat ze al zoveel gaten in de planken hebben gepikt. Ook schijnen er weleens beren rond te lopen. Er is ons in ieder geval op het hart gedrukt om de deksels van de vuilcontainers net als in Rio Nido dicht te binden om dit soort confrontaties te voorkomen.
Ook is ons aangeraden om sneeuwkettingen te kopen! Zeker als we naar Yosemite gaan schijnt het verplicht te zijn om ze bij te hebben. We zitten 13 mile van de zuid-ingang van het Yosemite Nationaal Park en daar gaan we dit weekend zeker een kijkje nemen.

Wandelen en Wijn.

Het is bij ons nu maandagavond (de datum boven de berichten houdt jullie tijd aan, dus dinsdag) en alweer bijna een week geleden dat er wat is geschreven. Nu valt er ook echt niet over iedere dag uitgebreid te berichten, we beperken ons wat dat betreft tot de hoogtepunten. Zo'n hoogtepunt was het afgelopen zaterdag. Het weer was na een paar regenachtige dagen weer mooi en dan trekken wij er op uit! We zijn inmiddels al een aantal keren in het nabij gelegen Armstrong Redwoods State Park geweest (dat van die hoge bomen) voor wat kortere wandelingen. Maar Kees wilde graag eens een lange wandeling maken naar "Bullfrog Pond". Omdat het een wandeling van ruim 15 kilometer in totaal is met ook aardig wat hoogteverschil (ca. 500 meter) wisten we niet goed of de kinderen dit aan zouden kunnen. Aanvankelijk hadden ze er ook geen trek in. Maar nadat we ze een hotdog en een ijsje in het vooruitzicht hadden gesteld (ja, soms moet je ze gewoon omkopen), gingen we vol goede moed op pad. En oke, er is best wat gemekkert onderweg, en af en toe vloeide er bij Loes ook best een traantje, maar over het geheel genomen is het boven verwachting gegaan. We hebben er 5 uur over gedaan, en voor de kinderen (vooral voor Loes) vind ik dat toch wel een hele prestatie. Loes: "Ik vindt bergen leuk om naar te kijken, niet om in te lopen", en "WANNEER ZIJN WE ER NOU????". Onderweg zijn we weer het nodige tegen gekomen van prachtige vergezichten tot met mos begroeide bomen. Zelfs een slang hebben we door het gras heen zien glijden! En Joris stond oog in oog met een hert dat net het pad overstak. Voor dat soort momenten ben je altijd te laat met je fototoestel. Gelukkig zijn we die bergleeuwen waar voor gewaarschuwd werd niet tegengekomen.
Zondag waren Kees en ik toch wat stijfjes van de wandeling (ja, de jaren gaan tellen..... de kinderen hadden nergens last van!).
Deze regio staat niet alleen bekend om zijn hoge bomen, er wordt hier ook veel wijn gemaakt. Even voor de liefhebbers: de wijnregio waar wij hier in zitten heet Russian River Valley, deze maakt deel uit van de Sonoma Wine Country en ligt ten westen van de (in NL iets bekendere) Napa Valley. De Russian River Valley staat bekend om zijn Pinot Noir en Chardonnay. Laat die laatste nou mijn favoriete wijn zijn! Hoog tijd om ook eens bij een paar wijnmakerijen te gaan kijken. We werden verrast door werkelijk prachtige locaties en absurd dure wijnen. Eerst dachten we nog dat de prijs per doos was, maar het bleek toch echt per fles te zijn. En dan te bedenken dat wij voor 10 dollar een 5 liter box Chardonnay (uit de supermarkt) in de koelkast hebben staan. Maar, eerlijk is eerlijk.....na wat geproefd te hebben steekt die wijn er ook met kop en schouders bovenuit. Maar wij blijven Nederlanders en meer dan 1 flesje kopen we dus echt niet.
Met school gaat het allemaal zijn gangetje. Max en Joris hebben net als de kinderen in de klas veel toetsen deze week: taal, aardrijkskunde en begrijpend lezen. En ook Loes doet het hartstikke goed (al heeft ze er niet altijd evenveel zin in: "saai, ik kan toch al lezen?!)).
Joris heeft echt behoefte aan contact met andere kinderen. Omdat dat toch was lastiger is hier, heeft hij zich op Hyves gestort. Dagelijks moeten er krabbels worden verstuurd naar vriendjes. Daarnaast hebben de kinderen naast de Nintendo nog een andere hobby, namelijk vingerhaken! De ene bol wol na de andere gaat er door heen.
We zitten nog ruim een week hier in Rio Nido. Volgende week woensdag (18 november) vertrekken we naar Oakhurst waar we wederom voor 30 dagen een huis hebben gehuurd. Oakhurst ligt hier ongeveer 5 uur rijden vandaan, vlakbij het Yosemite Nationaal Park. Ook het King's Canyon en Sequoia Nationaal Park liggen daar niet ver vandaan en er is dus weer genoeg te zien.

Jarige Juf.

"Truus, Truus wakker worden, alles trilt"!!! Onze eerste aardbeving hier. Dat was 4 uur 's nachts. 's Morgens op internet gezocht op een soort seismografische site en jawel...... hier in de omgeving was er een waargenomen (2.0 op de schaal van Richter en 50 km verderop). Dus toch niet gedroomd.
Zaterdagavond Halloween. Joris was er al dagen druk mee.... als vampier of toch maar graaf Dracula? Wij 's avonds door de straat: het traditionele "trick-or-treat" liedje kennen ze niet dus zongen ze: "Ik ga naar Frankrijk, ik kom nooit meer terug..... ". Tot groot vermaak van ons en eigenlijk ook wel van die Amerikanen die het wel leuk vonden klinken. Zakken vol met snoep waar dagen op geteerd kan worden.
De volgende dag een bezoek gebracht aan San Francisco. De eerste stop was bij de Golden Gate bridge: een bekende van tv en in het echt een prachtige brug. Op zoek naar een parkeerplaats een idee gekregen dat er echt steile straten door SF lopen (doodeng trouwens). Tijd voor een ijsje op pier 39: een mengelmoes van vermaak zoals eten, winkels, straatartiesten en het thuisfront van honderden zeeleeuwen. Max kreeg in een winkel een gesigneerde LP van de Beatles in z'n handen gedrukt met een prijskaartje eraan van $15.000. "Geef maar gauw terug aan die meneer voordat je hem laat vallen en we aangeklaagd worden". Kees en de jongens hebben ook een 4-D film gezien. Meegemaakt, kunnen we beter zeggen want alle zintuigen werden erbij betrokken. We kwamen ook een meneer tegen die z'n hagedis (of ander groen reptiel) aan het uitlaten was. En de wereldberoemde bosjesman die mensen laat schrikken. In de chinese wijk gegeten met stokjes en gecommuniceerd met handen en voeten. Verder gereisd met de kabelwagen, een transportmiddel dat wordt voortbewogen d.m.v. een kabel die net onder het wegdek loopt. Op naar de hippie-wijk. Joris verbaasde zich erg over de bedelaars die we onderweg zagen (hebben die dan geen opa en oma?). Weinig gevonden van de zogenaamde oude hippie-cultuur. Wel veel winkels met waterpijpen, t-shirts en andere prullaria. Met de bus en kabelwagen (voor de kinderen het hoogtepunt van SF) weer terug naar de auto en na een dagje San Francisco-in-vogelvlucht, weer terug naar "huis".Gisteren vol goede moed begonnen aan de tweede schoolweek. Meteen maar een beetje vooruit gewerkt want vandaag (3 november) was de juf jarig! Ja, en dan wordt er natuurlijk wat minder gewerkt op school. Na de chocolade cakejes met slagroom zijn we vanmiddag heerlijk een paar uurtjes naar het strand geweest om dit te vieren, het was 28 graden en zelfs op het strand lekker warm. Golven vangen, steentjes zoeken, in het zand tekenen en schrijven.......... gewoon lekker gerelaxed. Op tijd weer richting huis want ook hier wordt het om 5 uur al donker. Afgelopen weekend is hier ook de klok verzet en is ons tijdverschil weer 9 uur.
Tot slot wil ik iedereen nog bedanken voor de felicitaties via e-mail, weblog en e-card. Maar ook voor jullie reacties in het algemeen: wij stellen het erg op prijs, ga daar vooral mee door!

De bomen groeien hier tot in de ...........

"Kees, Kees wakker worden er loopt iemand rond het huis". Gewapend met ...... ja alleen goede moed ga ik op verkenning uit. "Kees, Kees kom terug het geluid is hier ergens". Ja hoor, ik kijk door een klein ruitje in de voordeur en zie daar een wasbeer op 1 van onze afvalbakken zitten. Dus zijn we er gelijk achter waarom er 1 van de 2 afvalbakken uitgerust is met een slot.
Wat het eten betreft is het hier wennen aan andere kaas, pindakaas, vleeswaren (Heineken is gelukkig overal te koop) enz. Vooral het vinden van lekker brood is lastig. En we wisten natuurlijk wel dat er een aantal dingen niet te krijgen waren zoals hagelslag en drop, maar dat er geen yokidrink en aanmaaklimonade is (althans wij kunnen het niet vinden) dat had ik niet verwacht. Volgens Truus lijken de flessen stroop erg op onze ketjap flesjes, je raadt het al wij aten rijst met kip in stroop.
De Romeijntjes gingen ook aan de wandel in het Armstrong Redwood State Park. Wat een bomen de een nog langer en imposanter dan de andere. "Truus, die zijn wel 70 of 80 meter". "Nou Kees, dat is wel een beetje overdreven hoor!". "Truus let op, zie je die boom daar? Ik loop er 80 meter vandaan dan wijs ik naar de top dan moet mijn arm ongeveer onder een hoek van 45 graden staan". We bleven met een meter of 40 verschil zitten totdat we....... Parson Jones zagen (zie foto: 93 meter!!!!!).
Nou begrijp ik ook dat een grote koffie (meer dan een halve liter) naast zo'n boom wel meevalt.
Vanavond gaan we weer richting de Santa Rosa Table Tennis Club, waar Max en ik (Kees) tijdelijk lid van zijn. De eerste keer moesten we allebei een handtekening zetten dat we ze niet zullen aanklagen voor van alles en nog wat. Bijvoorbeeld voor het bellen van een ambulance als je bewusteloos bent, en later blijkt dat je het daar niet mee eens was.
Dat karretje hier onder is het favoriete karretje van de kinderen: hotdogs en taco's. Als Truus boodschappen doet vermaken wij ons meestal hier.
De eerste schoolweek:
We hebben de eerste schoolweek achter de rug! Echter, de zin die de kinderen vorig weekend nog hadden was maandagochtend al snel over. Al mochten ze de eerste ochtend in pyama beginnen, moesten ze toch wel wennen aan de nieuwe juf. Al snel werd klassenassistent Kees aangenomen als soort personal coach van Joris. Maar ik moet zeggen dat het iedere dag een stukje beter ging en dat we in de ochtenduren al het schoolwerk van de dag afkregen. Ze hebben hartstikke hard gewerkt. Joris begon een paar keer zelfs de avond van te voren al aan z'n rekenwerk omdat hij anders bang was dat ie het niet af kreeg. Nu de juf ook wat beter bekend is met de methodes gaat het eigenlijk steeds soepeler. We missen natuurlijk een hoop materialen zoals de cijfer- en letterspelletjes die bij Loes in de groep veel worden gebruikt. Maar cijfers schrijven in het zand met de golven voor je is toch ook wel heel leuk! En Joris begon maandagochtend met een rekenles over euro's. Gelukkig had Kees nog wat in zijn portemonnee.
De nieuwe weektaken voor Max en Joris zijn alweer binnen (bedankt Jakobien!), maar eerst gaan we weer genieten van een zonovergoten weekend.
Oh ja, Kees raakt steeds meer bedreven met de videocamera en de laptop. Het resultaat is te zien op You Tube: "Get lost in the USA" van familieromeijn (nee, ik weet nog niet hoe ik die link hierin moet plaatsen). Sorry voor de muziek, maar wij konden geen beter alternatief vinden voor het oorspronkelijke nummer van de Red Hot Chilipeppers (dat mocht niet i.v.m. de auteursrechten).

Zon, zee en strand.....

Wij hebben hier de afgelopen paar dagen mogen genieten van uitzonderlijk mooi weer. Tussen de 25 en de 30 graden landinwaarts, waar ons huisje is, en zo rond de 20 graden aan de kust. Het strand is hier slechts een half uurtje rijden vandaan en zaterdag zijn we voor het eerst eens even wezen kijken. Een prachtige rotskust die wordt onderbroken door hier en daar wat donkere zandstranden. We werden verrast door een aantal zeehonden die vanuit de Russian River (die hier in zee uitmondt) wilden oversteken naar de oceaan. Prachtig om te zien. Nadat we het zaterdag een beetje hadden verkend zijn we zondag de hele middag naar het strand geweest. Niet om te zwemmen trouwens, want daar is het hier veel te gevaarlijk voor. Het strand loopt vrij steil af in zee waardoor er een sterke onderstroom is. Het bleef dus bij pootje baden (wat eigenlijk ook al als gevaarlijk wordt gezien). Het water zou trouwens ook te koud zijn om in te zwemmen, de koude golfstroom komt hier namelijk voorbij. We zijn heerlijk bijgekomen van een toch wel drukke en vermoeiende week.
En dan voor iedereen (maar speciaal voor Teus) nog een foto van onze auto.

De week van de jetlag.

Het is nu zaterdagavond 8 uur, de meeste van jullie liggen allang te slapen want bij jullie is het 4 uur 's nachts. Wij horen wakker te zijn, maar willen ook slapen. We hebben nog steeds wat last van het tijdsverschil. Het gaat gelukkig steeds beter, het schuift iedere nacht een uurtje op. Als het goed is worden we morgen dus om 6 uur wakker.
Het is best een een drukke week geweest. Er moesten een aantal dingen worden geregeld waarvan de auto het belangrijkste was. Na een paar dagen zoeken hebben we een donkerblauwe Dodge gekocht met 7 zitplaatsen. Voor hier een bescheiden auto als je ziet wat er rond rijdt. Net als in Nederland had ook Obama een regeling om de oude schadelijke auto's van de weg te krijgen en gelijk de auto-industrie te stimuleren. Daardoor rijden er al wat minder benzineslurpers rond. Het was nog wel een hele toestand om het papierwerk rond te krijgen voor zigeuners zoals wij. Als je hier een auto koopt moet je een paar handtekeningen zetten (15 stuks) voor van alles en nog wat. En dan hebben we hem nog niet eens gefinancierd. We waren ook door diverse mensen gewaarschuwd dat alle Amerikanen schreeuwers zijn. Dat viel wel mee totdat we mevr. Eddi tegenkwamen waarvan we onze auto uiteindelijk hebben gekocht. HEEEE, HOWWW AARE YOU DOING?
Ons onderkomen bevalt prima. We hebben een huis met 2 slaapkamers beneden en boven is de woonverdieping. De keuken is van alle gemakken voorzien en ruim ingericht. Ook hebben we nog 2 ruime balkons (geen tuin) en 2 badkamers. Verderop in de straat is een speelplaatsje en een tennisbaan zonder net (lange rally's!) waar we al een paar keer zijn geweest.


Met de kinderen gaat het goed. Ze zijn het wel een beetje zat om overal mee naar toe te moeten en te moeten wachten (vooral bij autodealers). Maar de belangrijkste dingen zijn nu geregeld dus we kunnen "tot rust" komen. Vanaf maandag begint hun "school" en gek genoeg kijken ze ernaar uit, ze wilden zelfs al eerder beginnen.